باید بنویسم تا تخلیه بشم و بتونم کار کنم. از صبح مغزم ورم کرده و پر از حرفه هاییه که باید بریزمشون بیرون
الان با علی، پسرگلم حرف می زدم. گفت پی ام اس رو تجربه می کنه. منم که مثل همیشه چون با علی راحتم یهو پر حرف شدم و به جای اینکه بهش دلداری بدم سر درد دل خودم باز شد.
امروز اصلا حسم این بود که کاش دنیا تموم شه بره پی کارش، دیگه تحمل این همه ماجرا رو ندارم. نه روحم میکشه نه جسمم. این همه فشار دوری، دوست داشتن، دوست نداشته شدن....
همون قدر که دوست داشته شدن عالیه، دوست نداشته شدن سنگین و سخته. شایدم من زیادی لوسم و همیشه مرکز توجه خاص آدم های مهم زندگیم بودن برام تبدیل به عادت شده.
الان می فهمم که این همه جنگ های خونین خانوادگی بی دلیل نبوده. خاله زنک بازی هم مساله چیپی نیست. وقتی در شرایط اندوه هستی ولی سعی می کنی برای مهمان های ناخوانده ات بهترین میزبان باشی ، حساس می شی و با کمترین نارضایتیشون قلبت میشکنه.
به خدا خنده داره برام ، ولی جدی هم هست. چرا ؟ یعنی اینقدر احساس راحتی می کنن که راحت نظر مخالفشون رو بگن یا اینکه عمد قصدی دارن.
من که به دل گرفتم . البته زمان حلش می کنه.
منم باید یادبگیرم که برای کسی این شرایط رو به وجود نیارم. به خاطر آرامش خودمم که شده .
بقیه اینجا افاضات می نویسن و نتیجه تحقیقات علمی
من خاطرات مبهم یک آدم که سعی می کنه اژدهای درونش رو آروم کنه!
اصلا آیا اژدهای درون من می تونه بمیره و راحتم کنه یا نه، هی می غره و آتیش از دهنش می زنه بیرون. لعنتی.
اژدهام می خواد طغیان کنه و از غارش بزنه بیرون همه چی رو بسوزونه منم با کمند های مختلف دارم مهارش می کنم. ببینیم چی میشه آخرش.
ولی واقعا دلم میخواد یکی دکمه دنیا رو بزنه و خاموشش کنه. نه تنها من تموم شم. بلکه همه عزیزانم هم تموم بشن. چون تقریبا تنها عاملی که باعث شده به این زندگی سخت ادامه بدم مسئولیت نگهداری از آدم های مهم زندگیم و اینه که بار اندوه و غم کمتری رو برای اونا به وجود بیارم و چون اگه بمیرم اونا غصه می خورن و زندگیشون مختلف میشه دیوونه بازی در نمیارم. شایدم بهونه است و حفظ بقای خودم برام در اولویته. ولی به هر حال همینه که هست. خود دانی وجود سرکش اسکل من! ادامه بده شاید روزهای قشنگ تری در راه باشه....
