Brainstorm #1

داشتم یک مطلب میخوندم تو سایت دندانه، نوشته بود توی رشته من در چند سال بعد به ازای هر ۶۰۰ نفر یکی از ما وجود داره که رسما فاجعه است ( نه تنها بخاطر رقابت شدید، بلکه بخاطر کاهش کیفیتی که نتیجه آموزش افتضاح است)

اخبار محیط زیست که دنبال میکنم و خشکسالی و... در حالی که نه امیدی به بخش دولتی دارم نه به مردم ( در واقع از نظر من دولت و رژیم هم برآیند همین مردمه : حرفی که الان یک کتاب جدید شروع کردم اون هم همین رو میگه)

یک بنده خدای اروپایی گفته " ایرانی ها تنها جماعت دنیا اند که با استعداد های فراوان به دنیا میان و همش رو هدر میدن "?

شاید عجیب باشه ولی من کلا به لحاظ روانی و عرفانی اعتقاد به وجود خدا دارم، یعنی بهم اثبات شده است حضور و وجودش : در دو سال قبل دو آزمون دادم که با همه تلاشم بخاطر دلایل مسخره قبول نشدم، حالا که مهاجرت شده و این شرایط و... میگم راه درسته، حتی چند تا از دوستانم میگن کاش ما کار تو میکردیم؛ تنها دل نگرانی من این هست تو این زمینه موفق میشم؟ خدا من رو هنوز دوست داره؟ یا من در حال عذابم؟ هر چند شعار این هست خدایا به داده و نداده ات شکر، ولی بنده ات هم یک تحملی داره، یکم کمتر کن درجه رو

سر داستان ازدواج من کلی ریزش دوست داشتم ( چه جنس موافق چه مخالف) حالا مخالف قابل توجیه است ولی خودم هنوز در عجبم از جنس موافقش ? بعضی وقت ها فکر میکنم کاش این همه هنر نمایی نکرده بودند یک راه برگشتی میموند، من رفیق بدی نیستم واقعا ( حداقل سعی نمیکنم باشم و اگه اذیتی از جانب من بوده کاملا بی غرض و ناخودآگاه بوده)

عنوان نمیدونم درسته یا نه، ولی منظورم این هست هر چند وقت یک پست مینویسم هر چی تو مغزم باشه اینجا خالی میکنم، قرار بر این هست با هشتگ و شماره قسمت بندی کنم

۱۷ روز دیگه آیلتس هست، ببینم چی میشه