من یک سالی میشود که توی جاده ساوه، تهران–ساوه دارم تردد میکنم به سمت ساوه و شبها از آن سمت برمیگردم. بیشتر از یک سال شده. تقریباً توی یک سال، چند تصادف خیلی بد یا چپ کردن دیدم. ماشینهای سنگین با بار تصادف میکنند. ماشین باری مثل نیسان میزند به موتور. موتور هستش. وضعیت خیلی ناراحتکنندهای دارد. یعنی توی این یک سال دلیلش هم خب مشخصاً، حالا انصافاً جدای از هر چیز دیگر، اولین و اصلیترین دلیل رانندگی بد است؛ میبینم بد رانندگی میکنند، اصول و قواعد ساده را رعایت نمیکنند. چپ و راست شدنها، نمیدانم، تغییر جهتها بیملاحظه است. یعنی حتی بخواهم بگویم خیلی میبینم که آدمها سرشان توی گوشی است و دارند با موبایل چک میکنند یا پیام میدهند، میگیرند، چپ و راست میشوند و بعضاً از کنارشـان وقتی رد میشوم میبینم که مثلاً طرف دارد با همان سرعت ماکسیمم اتوبان حرکت میکند و اینطوری رانندگی میکند.
اما متأسفانه اصلاح نمیشود وضعیت. من قبل از این توی اتوبان تهران–قم تردد میکردم سالها. خب یادم هست چند سال پیش قبل اینکه آنجا تردد ماشین باری ممنوع بشود؛ ماشینهای باری ترددشان ممنوع است، جاده میشود گفت امنیت بیشتری دارد. اما باز هم من تصادفهای زیادی آنجا دیدم. آنجا نرخش کمتر بود و فقط و فقط دلیلش همین بود، یعنی قطعاً نبود ماشینهای باری. ولی آن چیزی هم که دوباره مشاهده میشد همین عدم توجه به مسائل مختلف، ایمن رانندگی نکردن.
همین الآن هم که دارم این متن را مینویسم، چند دقیقه پیش از کنار دو فردی که افتاده بودند زمین رد شدم؛ یکیشان خونی بود، تکان نمیخورد. یکیشان خانم بود که تکان میخورد و به نظر حالا درد زیادی داشت. یعنی میخواهم بگویم یکیشان تقریباً بیهوش بود و یک راننده نیسان که مستأصل در حال تماس تلفنی بود. کاری نمیشود کرد. واقعاً مقابله باهاش این نیست که ما بیاییم بنشینیم توی رسانهها بگوییم که کیفیت ماشینها آمده پایین، جادهها و وضعیتش خرابه؛ چون اینها همه هست، اما اینکه در ضریب ما چقدر نقش دارند مهم است. کاری باید باشد برای اینکه بیاید آموزش بدهد رانندگی اصولی، جادهها و ماشینها را توجهی بهشان بشود که بتوانیم این صحنهها را کمتر ببینیم.
