بی شک در میان یادگارهای گذشتگان “تخت جمشید” چون نگینی در میان حلقه ی میراث فرهنگی این سرزمین کهن می درخشد . از تخت جمشید سخن بسیار گفته شده و نوشته های زیادی به تحریر در آمده و خواهد آمد که ارزش هنری ، معماری ، تاریخی ، فرهنگی و ….آن را در چشم مردمان پدیدار نموده و خواهد نمود .
ایران بزرگ با داشتن سابقه ای چند هزار ساله، یکی از اولین و مهم ترین مراکز تمدن ساز جهان به شمار می رود . مردمان این سرزمین از تاثیر گذارترین انسان های کره ی خاکی خاکی هستند که در طول تاریخ با سربلندی ، افتخار و حماسه سازی زیسته اند و از خود یادگارهای فراوانی به جا گذاشته اند . به همبن خاطر میان گذشته ، حال و آینده ی این مردم و این سرزمین به صورت مستمر یک ارتباط فرهنگی وجود داشته و خواهد داشت .
مجموعه کاخهای زیبای تخت جمشید با بیش از ۲۵۰۰ سال قدمت ، بدون تردید از لحاظ کمیت و کیفیت هنری و معماری بخصوص صنعت پیکر تراشی و حجازی از مهمترین آثار و محوطه های تاریخی ایران ، بلکه جهان به شمار می آید .
تخت جمشید را با بیش از ۳۰۰۰ نقش ، می توان محصول مشترک هنرمندانی با اندیشه های مختلف دانست که به قول ظریفی شاید اولین بار در تاریخ بشر ، ذوق سرشار و بیکران و اراده استوار آنها در این نقطه از جهان به هم رسیده و مجموعه بی همتایی را به منصه ظهور رساندند که امروز پایه و بنیان هنر و معماری هخامنشی نامیده می شود تحقیقات و بررسیهایی که توسط مستشرقین خارجی مانند هر تسفلد ، اریک اشمیت ، ژوزف و آن بریت تیلیا بر روی این محوطه باستانی صورت پذیرفته ، با توجه به وسعت ، محیط ، هنر و معماری ، از گستردگی روشها و سبکها و شیوه های بکار رفته ، موضوعات مختلف بر خوردار است .
هر چند توجه بر روی هزاران نقوش اعم از پادشاهان ، بزرگان و شخصیتهای سیاسی ، افسران ، سربازان ، نمایندگان کشورها ، نقوش کنگره ها ، گلهای لوتوس و نقوش حیوانات در تمامی این تحقیقات مشترک است ، ظاهرا نقش های یکسانی که اغلب تکراری به نظر می رسند ، شناسایی حجارا را مشکل می نمود لیکن با دقت در علامتهای حجاران ، آنها را با توجه به علامت مخصوص به خود به گروه های مختلف تقسیم کرده و سپس به تکنیکهای طراحی و ترکیب حجاریهای برجسته می پردازیم .
منبع :
