در ارتباط با کودک با قضاوت و سرزنش کمتر بر تعداد توجه بیشتر به نیازها و احساسات او اضافه کنیم
سخته و نمیتونم ممنوع ، جدیده و مسیر عصبیش شکل نگرفته
مغز متفکر گاهی تا حدود بیست سالگی و حتی بیشتر همچنان در حال رشد است درحالی که مغز خزنده از اول کامل است. و زمانی هماهنگی ایجاد میشود که این دو دیت در دست هم بدهند بدون رئیس بازی یا قدرت نمایی یا اهمیت بیشتر . و مغز متفکر باید به احساسات و هبجانات مغز خزنده توجه کند و درصورت نیاز آنها را برآورده کند ولی باید کنترل آگاهانه و نظارت درست را بر آن داشته باشد
هر چه بیشتر کاری را انجام دهیم نورون های آن کار به هم نزدیک تر و مسیر عصبی ضخیم تری بین آنها شکل میگیرد که نتیجه میشود کار به اندازه قبل برایمان سختب ندارد و ناخودآگاه و با سرعت بیشتر آن را انجام میدهیم .
«در صورت تحمل مشقت و سختی در ابتدای هرکار ، در مراحل بعدی سریع تر و آسان تر انجام میشود »
یه جدول بکشید و در سمت راست رنج خایی که از انجام این کار تحمل میکنید و در سمت دیگر لذت هایی که بعد از آن تجربه میکنید برا بنویسید
هر تغییری که میکنیم موقت است مگر اینکه فقط خودمان را مسئول تغییر بدانیم و سه شرط را داشته باشد
1. ضرورت تغییر را بدانیم نه اینکه فقط دوست داشته باشیم
2.من و فقط من باید این تغییر را ایجاد کنم
3. من قدرت و توانایی لازم برای انجام این تغییر را دارم ؟
مغز با ورودی هایی که دریافت میکند تغییر شکل میدهد
مغز خزنده خیلی راحت ورودی ها را بدون تحلیل و تشخیص راه میدهد و البته علاقه زیادی به تقلید دارد
ما میتوانیم بین مغز خزنده و مغز متفکر پلکانی فرضی در نظر بگیریم که البته از 7 سالگی به بعد به وجود میان و وقتی هیجاناتی مثل خشم، ترسیدن ، خوشحالی ، غم، نگرانی و استرس و... در نوع شدیدشون به وجود بیاد این ارتباط بینشون کامل مسدود میشه و ما اون موقع باید سعی کنیم با مغز خزنده ارتباط برقرار کنیم تا اجازه ارتباط با مغز متفکر رو بده . و بودن هر دو نوع مغز ما ضروریه و فقط با به رسمیت شناختن هر دو بخش و پذیرفتنشون امکان پذیره . چون مغز خزنده هیچ جا نمیره خونش همینجاست (کجا میخواد بره آخه مسئول همه احساسات و تنفس و ضربان قلب و همه چیزای غیر ارادی هست)
پس چیکار کنیم؟
1. مواظب ورودی های ذهن کودک باشیم
2. در مواقع هیجان در تلاش برای ارتباط با مغز خزنده کنیم و با آن درگیر نشویم . و راع ارتباط با آن برطرف کردن نیاز های هیجانی اوست
«ما آدم بزرگ ها دقیقا همان کودکانی هستیم با قد و قواره بزرگ ، با همان احساسات و ناراحتی ها و تجربه ها و رنجش ها . فقط با این تفاوت که با بزرگ شدن یاد گرفتیم چطوری نقاب بزنیم که دیده نشه »
عدم پذیرش احساسات به ما دستور میده که هر رفتار وفکر و احساسی در خودمون و بقیه رو قضاوت کنین برچسب بزنیم و برای همینه که خودمان و احساساتمان را دوست نداریم
و وقتمان را صرف قضاوت خود و بقیه کنیم و اینطور اعتماد به نفس و حس ارزشمندی میاد پایین و به دنبالش رضایت از زندگی میاد پایین
برای اینکه ارتباط خوبی با فرزندانمان داشته باشیم اولین کار این است که احساسات او را در هر شرایطی بدون هیچ قضاوتی بپذیریم
وقتی تصمیم میگیریم صدای درون و احساسات خود را بشنویم تصمیمات آگاهانه تر و با سرعت بیشتری انجام میشوند
شاید بگوییم که خب الان غصه خوردن و ناراحتی که کاریو از پیش نمیبره و فایده ای نداره ، اتفاقا فایدش اینه که با برطرفکردن نیازهای هیجانی مغز خزنده در سیل های هیجانی، اجازه دسترسی به مغز متفکر را میدهد
پذیرفتن احساسات به معنی پذیرفتن وجود آنهاست و قبول کردنشان ، و تقسیم بندی نکردن آنها به عنوان احساس خوب و بد .
نپذیرفتن احساسات مثل نپذیرفتن سرماخوردگی است ، کسی که سرما میخورد، دارو میخورد و میپذیرد که بیمار است و از خودش مراقبت میکند تا خوب شود ، و ما انسان ها که احساس داریم زمانی که احساس ناخوشایندی رو تجربه میکنیم باید بپذیریم و بجای تلاش برای تغییر فوری آن ، وجودش را بپذیریم و بدانیم با احساس کردن آنها باعث افزایش ظرفیت وجودی و در آینده عمیق تر حس کردن زندگی و شادی و حتی غم میشود و نزدبک شدن بیشتر به زندگی واقعی که نه آنقدر سخت هست که میگویند و نه آنقدر آسان که میگویند
منبع :درنا شریفی
3. با توجه به تقلید پذیری او الگوی خوبی برایش باشیم
