چند واقعیت وحشتناک درباره خودم

من به عنوان یه پسر 18 ساله، خیلی خیلی رو مخ میباشم و واقعیت های وحشتناکی درباره ی من هست! در این پست میخوام چنتا از این واقعیت های چرت و پرت رو خدمتتون عرض کنم:)


اعتماد به نفس 0%

از وقتی که یادم میاد، همیشه خجالتی بودم و بقیه فکر میکردن خیلی باحیا و پسر گلی ام که اینجوری ساکتم. ولی دردمو نمیدونستن!! حتی لحن سلام دادنمو یه ساعت سبک سنگین میکردم که مبادا یجوری سلام بدم که مسخره م کنن!! تا جایی پیش رفته بودم که معلم زبانمون گیر داده بود توی امتحانا تقلب میکنم؛ نمرات امتحانات شفاهیم همیشه کمتر از نمرات امتحان های کتبیم بود! چون میترسیدم غلط جواب بدم و بهم بخندن؛ پس ترجیح میدادم جواب ندم!!

بعد ها هم همین عدم اعتماد بنفس شد یکی از ریشه های افسردگی سال قبلم!!


کافه ندیده!!!

تو کل عمرم 3بار رفتم کافه و هر سه تاش هم به زورِ رفیقام، اونم قبل کرونا!!! اولش دوست نداشتم، ولی الان خجالت میکشم تنهایی برم:)


عاشق سریال کره ای!!

نمیدونم چرا اینقدر به کره علاقه دارم!! شاید حدود 30 تا سریال کره ای دیدم تا حالا!! شاید چون تو اوج تنهاییم سرگرمم میکرد بهش علاقه پیدا کردم. وقتی میبینن طرفدار سریال کره ایم و به اصطلاح، کیدرامرم، شاخ در میارن!! میگن مگه پسرا هم فیلم کره ای دوس دارن؟!! زهرمار... درد.... اه


شیفته ی موسیقی سنتی هستم

شاید فکر کنین موسیقی سنتی ایرانی رو میگم، ولی نه!!! کلا موسیق سنتی کشور های آسیایی رو دوس دارم!! توی پلی لیستم هم همه جوره آهنگی هست، برای مثال:

- چنتا تِرک از دیماش کودایبرگن، خواننده ی قزاقستانی!!

- چنتا موسیقی سنتی چینی (مخصوصا عاشق ساز گوژنگ هستم!!)

- آهنگ آریرانگ کره ای

تو sound cloud هم از بقیه موسیقی ها فیض میبرم!!! ناگفته نمونه که کلی هم موسیقی سنتی آذری و ترکی استانبولی و عربی دارم..... ولی هیچکدوم به گرد پای استاد شجریان هم نمیرسن!!




پ.ن: یک هفته میشه با بابام بحثمون نشده!! به نظرتون چرا؟! نکنه چیزی شده خبر ندارمم؟؟؟؟