وی کاغذ، ایران باید یک بهشت انرژی باشد. دومین ذخایر بزرگ گاز طبیعی و چهارمین ذخایر بزرگ نفت دنیا را دارد و دهههاست خودش را «ابرقدرت انرژی» نامیده است. اما در چند سال اخیر، میلیونها ایرانی در تاریکی نشستهاند؛ با خاموشیهای چرخشی، کمبود گاز، و تعطیلی ناگهانی مدرسهها، ادارهها، کارخانهها و حتی بزرگراهها سر و کله میزنند.
چطور ممکن است کشوری که اینهمه سوخت دارد، نتواند انرژی پایدار و قابلاعتماد برای مردم خودش فراهم کند؟
جواب خوشایند نیست: ایرانیها بهطور کلی، نسبت به بقیه دنیا انرژی بیشتری مصرف میکنند. اما داستان اصلی فقط درباره «مصرفکننده» یا «خانوادههای بیملاحظه» نیست؛ پای بنزین ارزان، برق ارزان، زیرساخت فرسوده، نیروگاههای قدیمی، تحریمها، قیمت گذاری دستوری، در دسترس نبودن خودرو استاندارد و مشوقهای معیوبی وسط است که باعث میشود اسراف، انتخاب منطقی همه باشد.
این مقاله میخواهد همین پارادوکس را توضیح بدهد؛ با تمرکز روی بنزین و برق، و مقایسه عملکرد ایران با کشورهای دیگر.
