۱۷۵ ساعت از قطعی سراسری اینترنت گذشته؛ خاموشیای که نظیرش را در چند دهه اخیر ندیدهایم.
ماندهایم میان آسمان و زمین، در بیکاری مطلق!
از آسیبهایی که کسبوکارهای اینترنتی متحمل شدهاند بنویسیم یا از عدم دسترسی به ابزارهایی که میلیونها تومان برای استفاده از آنها هزینه کردهایم؟
از نابودی رتبههای گوگل بنویسیم یا ارسال نشدن یک OTP ساده؟
از ناتمامماندن پروژههایی بنویسیم که حتی نمیتوانیم بخشی از آن را توسعه دهیم یا عقبماندن از دنیا؟
قطعی اینترنت، شاید برای بعضی تنها ابزار سرگرمی و تفریح باشد؛ اما برای ما به معنی نابودی و نا امیدی مطلق خواهد بود. ما که در تمام طول زندگیمان، آموختیم و تجربه کسب کردیم تا بتوانیم اندک درآمدی کسب کنیم که بتوانیم یک زندگی پایینتر از خط فقر را تجربه کنیم.
اما حالا؟ بیخیال. گفتنیها را دوستان گفتند. به امید اینترنتی آزاد و پایدار.
ارادتمند شما، پدرام.
