دی ماه،کره شمالی، زندان، خماری

بیشتر از 2 هفته از قطع اینترنت میگذره.
البته الان که دارم این متن رو مینویسم نشون هایی هست که داره وصل میشه اما عملا هنوز قطعه.

1. ونزوئلا، کره شمالی، سوریه
تو این دو هفته سیاه تر از همیشه معنی زندانی بودن رو به معنای واقعی درک کردم.
تو این دو هفته یه درک حداقلی هم از زندگی تو کره شمالی پیدا کردم.
البته مدت هاست طعم زندگی در ونزوئلا رو با تمام وجودم درک کردم.
توی سه چهار روز و شب از 18 دی هم اندکی طعم نا امنی و سوریه و لیبی و عراق و ... رو درک کردم.
آدم نق نقویی نیستم ولی واقع نگرم و این حجم ناکارآمدی باعث میشه کفه ی منفی سنگین تر بشه.

2. زندون
زندون برای من قطع دسترسی به اطلاعات و نگرش (Insight) های داغ و دست اول هست.
منی که هر اینسایتی (مفهوم دقیق تر همون نگرش و درک و فهم) رو با جمنای پرو زیر و رو میکردم، حالا دیگه هیچ دسترسی ای نداشتم و هم چنان ندارم.
اکسپلور اینستای من پر بود از اینسایت های عمیق در حوزه های مختلف از تکنولوژی و هوش مصنوعی گرفته تا رشد فردی (Personal development) و ارتباطات (Communication) و مدیریت (management) و ... از زبون اونایی که در سطح اول دنیا مشغولن و به قولی روی لبه اون صنعت حرکت میکنن.

3. خمار یه پادکست
خمار یه پادکست (انگلیسی) بودم.
شروع کردم به سرچ که چه بسا یه سایت داخلی پیدا کردم که شاید اپیزود های قدیمی تر رو روی سرورش داشته باشه!
چیزی پیدا نکردم متاسفانه.
با نامیدی روی لینک کست باکس کلیک کردم.
وقتی دیدم داره لود میشه برق از سرم پرید!
یعنی اینترنتا وصل شدن؟!
سریع فارس نیوز، مرجع غیر رسمی (شما بخونید رسمی) حکومت رو چک کردم.
ظاهرا قراره تا 24 ساعت دیگه وصل بشن!
فعلا که صرفا برای دل خوشی بود و حتی کشش باز کردن یه صفحه رو هم نداره.