جامعه ما در چه سطحیه؟

جامعه‌ی ما
جامعه‌ی ما

– آقا ایران کشور داغونیه! این همه آدم بدبخت بیچاره هر روز تو خیابون می‌‌بینیم، بجاش تو خارج .. برجهاشون رو دیدی؟ ماشین‌های خفنشون! مردمشون همش دارن عشق و حال می‌کنن ..

– اینطوری‌ها هم نیس! اون‌ها بالاشهرشونه، حاشیه شهرهاشون رو دیدی؟ همه بدبخت و فلک زدن! صبح تا شب کار می‌کنن تا زنده بمونن، همه‌چی‌شون هم قسطی و بدهکاریه .. توی ایران ۷۵% صاحب‌خونه‌ن، گرونی هست اما مردم همیشه خرید می‌کنن ..

گفتگوهایی مثل متنهای بالا رو بارها شنیدیم، سر کار، جمع دوستان، مهمانی خانوادگی یا حتی توی اتوبوس و مترو؛ اما خب حالا چطوری میشه سطح یه جامعه رو واقع‌گرایانه و بدون عرق ملی و حذبی و امثال اینها تشخیص داد؟

شاید بشه جامعه رو از سه قشر طبقه‌ی بالا و متوسط و پایین دید، اما چیزی که همیشه تو ذوق میزنه سطح زندگی حداقلی یا همون شیوه زندگی پایین‌ترین طبقه‌ی جامعه‌س

می‌رین توی یه شهر، اول ساختمونها و مدل ماشینها و مغازه‌های لوکسش چشمهامون رو می‌دزده اما همچین که چنتا گدا اطرافمون رو بگیرن و چند نفر هم تو آشغالها دنبال پلاستیک پاره بگردن دیگه اون شهر از چشم‌هامون میوفته!

بنظر می‌رسه از چشم هر فرد مستقل و بی‌طرفی کژی‌ها و فقر طبقه‌ای از جامعه به تمام رونق بقیه‌ی اون می‌چربه، پس اگه می‌خوایم جامعه‌ای قدرتمند و باشکوه داشته‌باشیم، چه برای خودمون و چه فرزندانمون، باید بخشی از دغدغه‌هامون رو برای رفع مشکلات پایین‌ترین قشر جامعه قرار بدیم.