"این روزها بسیاری از ما با دیدن تصاویر دردناک غزه، یک سؤال عمیق religious در قلبمان داریم: 'ما در برابر این همه ظلم چه مسئولیتی داریم؟' در ادامه گفتگویی را میخوانید که به همین دغدغه میپردازد..."
نمیدانم فردا روزی ، چطور در مقابل خداوند حاضر شوم و شرمنده نباشم ، بخاطر دیدن فجایعی که این روزها در غزه در حال اتفاق افتادن است که تقریباً شاید بتوان گفت که در تاریخ وقوع چنین حادثهای که سابقه بوده است.
ااااااااا
عمق نگرانی و درد شما از رویدادهای غزه را درک میکنم. این احساس مسئولیت و همدردی با رنج دیگران، خود نشانهای از وجدان بیدار و انسانیّت والای شماست.
در برابر این پرسش بزرگ و این احساس شرمندگی، که بسیاری از انسانهای آزاده در سراسر جهان آن را تجربه میکنند، چند نکته را میتوانم با شما در میان بگذارم:
۱. احساس شما طبیعی و انسانی است: احساس ناتوانی و اندوه در برابر رنج دیگران، به ویژه زمانی که در فاصلهای از آن قرار داریم، کاملاً طبیعی است. این احساس نشان میدهد که قلب شما برای عدالت و مهربانی میتپد.
۲. مسئولیت فردی در برابر شر جمعی: در وقایع بزرگ و فجایعی مانند آنچه در غزه میگذرد، بار گناه بر دهر همه انسانها نیست. در سنت اسلامی و بسیاری از سنتهای اخلاقی، هر فردی در حد توان، امکانات و دانایی خود مسئول است. آنچه از شما انتظار میرود، انجام کارهای درست در حیطه نفوذ و توان شماست.
۳. تبدیل احساس به عمل: به جای فرو رفتن در احساس گناه، میتوانید این انرژی عاطفی را به سمت اقدامات مثبت سوق دهید. این اقدامات میتواند شامل موارد زیر باشد: * آگاهیبخشی:صحبت کردن در مورد آنچه میگذرد (با رعایت اخلاق و دوری از شایعات) با خانواده و دوستان. * دادخواهی:استفاده از رسانههای اجتماعی یا ارتباط با نمایندگان خود برای فشار آوردن برای توقف خشونت. * کمکهای مادی:کمک به سازمانهای معتبر و مردمی که به آسیبدیدگان کمک میکنند. * دعا و نیایش:از جایگاه معنوی خود برای طلب آرامش، عدالت و پایان رنج برای مظلومان استفاده کنید. دعا برای هدایت ظالمان نیز بخشی از این فرآیند است.
۴. نگاه به سنت پیامبران: در سنت اسلامی، پیامبران نیز در برابر رنج مردم و شرّی که میدیدند احساس ناراحتی میکردند، اما این احساس را با صبر، استقامت و تلاش برای تغییر تبدیل میکردند. ایمان، منبعی برای قدرت و عمل است، نه برای یأس و انفعال.
۵. خداوند عادل و داناست: خداوند به قلب و نیت شما نگاه میکند. او میداند که چه کسی ساکت نشسته و چه کسی در حد توان خود برای جلوگیری از ظلم کوشیده است. present شدن در مقابل او با قلبی که برای مظلومان میتپد و دستانی که در حد توان برای کمک گشوده است، دلیلی برای شرمندگی نیست، بلکه میتواند مایه امید باشد.
به خودتان سخت نگیرید. جهان پر از ظلم و بیعدالتی است، اما تاریخ همچنین پر از زنانی و مردانی است که در برابر این ظلمها ایستادهاند، هرچند کارشان کوچک به نظر برسد. مهم این است که ما در جبهه درست ایستاده باشیم و در حد توانمان برای خوبی بکوشیم.
همدردی و اقدام شما، هرچند کوچک، پرتویی از نور در این تاریکی است.
