مرحوم میرزا محمد حسین نائینی (قدس سرّه) که مراجع بزرگ عالم تشیع است، در دوران جنگ جهانی اول و اشغال ایران توسط قوای انگلیسی و روس که حملات و هجومها به ملت شیعه اوج گرفته بود، ایشان بسیار پریشان بودند و نگران که این وضع به کجا میانجامد، نکند که این کشور محبّ و دوستدار امام زمان علیه السلام از بین برود و سقوط کند.
در همین زمانها شیعی به امام عصر علیه السلام متوسل میشوند و در حال توسل و گریه و ناراحتی به خواب میروند و خواب میبینند:
دیواری است به شکل نقشۀ ایران و این دیوار شکست برداشته و خم شده و در حال افتادن است، در پای دیوار یک تعداد زن و بچه نشستهاند و دیوار در حال خراب شدن روی سر آنهاست.
هنگامی که مرحوم نائینی این وضع را میبیند نگران میشود و فریاد بر میآورد: خدا این وضع به کجا میانجامد، در همین حال میبیند که امام زمان علیه السلام تشریف آورند و انگشت مبارک خود را به طرف دیواری که خم شده بود و در حال افتادن بود گرفتند و آن را بلند کردند و دو مرتبه سر جایش قرار دادند و فرموند :
«اینجا شیعه خانۀ ماست میشکند خم میشود خطر هست ولی ما نمیگذاریم سقوط کند ما نگهش میداریم»
