پیانو از جمله سازهای آکوستیک زهی می باشد که در آن، با برخورد چکش ها بر روی زه های ساز اصوات تولید می شدند. این ساز با استفاده از کیبورد، توانایی تولید صداها را از صداهای خیلی پایین تا صداهای بالا را دارا می باشد. هر زمانی که نوازنده انگشت خود را بر روی یکی از کلیدهای این ساز قرار میدهد، چکش های داخلی این ساز بر روی زه کوبیده می شود و صدا تولید می شود.
کلمه "پیانو" مخفف سازی شده کلمه "پیانوفورته" است که در واقع واژه ایتالیایی است که در صده 1700 میلادی رایج بوده است. کلمات "پیانو" و "فورته" به ترتیب به معنای آرام و بلند می باشند که در واقع این نام این موضوع را قصد دارد القا کند که این ساز با توجه به شدت نوازندگی نوازنده، می تواند صداهای آرا و یا بلندی را از خود تولید کند. این نام در تضاد با نام "هارپسیکورد" انتخاب شده که به نوازنده قدرت اینکه شدت صدا را با نوازندگی خود تنظیم کند را نمی داد و تمام شدت های نوازندگی در انتها در هارپسیکورد یک میزان حجم صدا تولید می کرده.
در ابتدا این ساز فقط به صورت آکوستیک طراحی شده بود و صدای آن توسط سیم های داخلی اش ایجاد می شد که توسط چکش های مرتعش می شد. اما در حال حاضر نوع دیجیتال آن نیز طراحی و تولید شده است که در بسیاری موارد خرید پیانو دیجیتال از پیانو آکوستیک مقرون به صرفه تر و راحت تر می باشد. چرا که نوع دیجیتال ارزان تر است و هزینه نگهداری و جابه جایی آن نسبت به نوع آکوستیک پایین و ناچیز است. همچنین قابلیت هایی مثل قابلیت ضبط صدا و تغییر صدا را به نوازنده می دهد.
