یه زمانی بود که همه دنبال "کدی که کار میکنه" بودن. حالا رسیدیم به "کدی که اصلاً نباید ببینیش!"
کرپاتی به این میگه: vibe coding — وقتی با کمک AI فقط حس میکنی داری چیزی میسازی.
نه دیباگ کردی، نه فهمیدی چرا کار کرد، فقط… ساختی.
ولی وایبکد همون قرض گرفتن از آیندهست.
همونجوری که یه بچه فکر میکنه کارت اعتباری یعنی مجانی خرید کردن، خیلیا فکر میکنن LLM یعنی ساخت اپ بینیاز از درک فنی.
اما واقعیت اینه: فاکتور بعداً میاد.
وقتی نمیدونی کد چیکار میکنه، نمیتونی درست تغییرش بدی. نمیتونی بهش فیچر جدید اضافه کنی، بدون اینکه یه جای دیگه رو خراب کنی. نمیتونی دیباگ کنی بدون اینکه به AI التماس کنی خودش خرابکاری خودش رو درست کنه.
و این یعنی بدهی فنی. یعنی Legacy Code.
هرچی کمتر بفهمی، بیشتر وایب میزنی. و هرچی بیشتر وایب بزنی، بیشتر وابسته میشی.
بدترین حالتش؟ کسی که برنامهنویس نیست، با وایبکد یه پروژهی کامل بسازه که بعداً خودش بخواد نگهداریش کنه.
اون موقع تنها گزینهش اینه که از اول، درست بنویسه — یا توی باتلاق دیباگ دفن بشه.
حقیقت تلخه:
AI کمک میکنه سریعتر کد بزنی، ولی نمیتونه برات یادگیری رو دور بزنه.
چشم انسانیات باید کد رو بخونه.
وگرنه خیلی زود، کد تبدیل میشه به یه چیز ترسناک و مبهم که جرات نداری لمسش کنی.
کدی که نمیفهمیش، کد تو نیست. یه تلهست.
بر اساس برداشت شخصیم از پست
"Vibe code is legacy code"
درval town blog. نویسنده: Steve Krouse
با کمک چت جی پی تی جهت ترجمه و ویراسداری
