این روزها دیگه بحث سر این نیست که "آیا AI دنیای طراحی محصول رو تغییر میده یا نه؟"
واقعیت اینه که بازی همین حالا عوض شده.
تا دیروز برای خیلی از طراحها مرز پررنگی بین "طراح" و "برنامهنویس" بود. من ایده داشتم، ولی برای اجراش باید کلی وقت میذاشتم، یا منتظر میشدم یکی کدی بزنه تا ببینم چی از آب درمیاد.
اما حالا... با ورود ابزارهایی مثل Claude و artifactها، ورق برگشت.
قبلاً پروتوتایپ کردن یه تعامل پیچیده یا تست یه الگوی جدید، خودش یه پروژهی جدا بود. ساعتها باید برای موشنها یا جزئیات طراحی وقت میذاشتم.
الان؟ با یه پرامپت ساده میتونم تو چند دقیقه یه نمونهی واقعی بسازم و تو محیط زنده تست کنم.
این لحظهی جادویی رو تجربه کردی؟ ایدهت رو نه روی کاغذ یا Figma، بلکه توی چیزی ببینی که کار میکنه. همونجا هزار تا ایدهی جدید تو ذهنت جرقه میزنه.
قبلا حس میکردم چون برنامهنویس زمان بره، دستم بستهست.
ولی الان AI شده مثل یه دولوپر جونیور کنار دستم. من میسازم، تست میکنم، تغییر میدم… در لحظه.
این یعنی ما طراحها داریم به سمتی میریم که نقش جدیدی پیدا کنیم: «طراح-مهندس».
بزرگترین تغییری که میبینم اینه: دیگه فقط کسی که بلد کده یا ابزارهای خاص رو بلده، نمیتونه بسازه. هر کسی با یه ایده میتونه وارد بازی بشه. این یعنی سرعت نوآوری وحشتناک بالا میره.
شاید واقعا داریم وارد یه رنسانس خلاقیت میشیم.
آیا دیگه نیازی به طراحی دقیق تو Figma یا ابزارای دیگه نیست؟ نه. به نظرم هنوزم ارزش داره.
داشتن یه طراحی خوب به عنوان نقطهی شروع باعث میشه AI خروجی دقیقتر بده. ولی نقش اصلی ما کمکم میره سمت استراتژی، دیدگاه و حل مسئله.
AI فقط یه ابزار نیست، یه همتیمیه.
برای من به شخصه، این یعنی باید دوباره تعریف کنم "طراح بودن" یعنی چی.
اگر تا دیروز دغدغهمون ابزار بود، از این به بعد دغدغهمون باید آینده، همکاری و چشمانداز باشه.
و یادمون باشه: AI جای ما رو نمیگیره، فقط ما رو قویتر میکنه.
بر اساس
"The Future of Product Design in an AI-Driven World"
نویسنده: jacquelyn halpern
با کمک چت جی پی تی جهت ترجمه و ویراسداری
