خب بیاین یکم در مورد استراتژیهای مدیریت تو زمان جنگ گپ بزنیم. طبیعتاً هر شرکت و مجموعه یا گروه کاری، تو شرایطی شبیه الان (مثل زمان کرونا و...) که فاصلهی فیزیکی آدمها از هم زیاد میشه، برای حفظ انسجام و جلوگیری از گسست گروه یا حتی پروژهها، مجبور میشه دنبال جایگزین برای ارتباطهای نزدیک بگرده.
حالا این جایگزینا چیه؟ بله، شبکههای اجتماعی مجازی.
ما ذاتاً موجودات اجتماعی و شبکهمحوریم. نیاز به شبکه داریم، چرا؟ چون شبکه باعث تسهیل میشه. تسهیل چی؟ هرچی... از غذا و امنیت گرفته تا تولید مثل، احترام، عزتنفس، و تو سطوح بالاتر، سلامت روان. همونایی که تو هرم مازلو میدونیم جزو نیازهای اساسی انسانه.
حالا اینا چه ربطی به مدیریت استراتژیک در زمان جنگ داره؟! عرض میکنم.
ما به عنوان یه گروه اجتماعی (کاری، حرفهای، تخصصی...) تو شرایط بحران، با اینکه از هم فاصله داریم، ولی برای برآورده کردن همون نیازها – چه اولیه چه روانی – به شبکهبودن نیاز داریم.
غذا داریم؟ اکثراً داریم، حداقل در حد نیاز.
پول داریم؟ کمابیش.
اضطراب داریم؟ زیاد.
نیاز به اطلاعات داریم؟ خیلی زیاد.
اینا یعنی چی؟ یعنی نیاز به صحبت کردن و در ارتباط بودن تو چنین موقعیتی حتی بیشتر هم میشه.
نیاز داریم دربارهی جنگ حرف بزنیم.
نیاز داریم دربارهی اضطرابهامون با هم حرف بزنیم.
حالا کار یک مدیر تو این شرایط چیه؟
چیزی مهمتر از حفظ گروه، حفظ روابط یا حتی نزدیکتر کردن اعضا به همدیگه با هر روش ممکن هست؟
اینا چه ارزشی برای یه سازمان داره؟
تداوم ارتباط، هزینهی پیشبرد پروژه رو پایین میاره.
بیخبری تو زمان جنگ، گروه رو از هم دور میکنه.
گروهی که برای شکلگیری و هماهنگیش کلی هزینه شده، حالا داره بیسر و صدا از هم میپاشه.
اینا همشون جزو هزینههای پنهان یه شرکته: هزینهی جلسات تیمی، مراسمات، زمان صرفشده برای شکلگیری رابطههای انسانی...
تو دنیای امروز اینا باعث افزایش بهرهوری تیم میشن.
پس مدیر (مدیر یا رهبر) باید چیکار کنه؟
✳️ حمایت کنه
✳️ همدلی نشون بده
✳️ ارتباط رو زنده نگه داره
✳️ با حداقل کنترل، نظارت داشته باشه
و شاید از همه مهمتر:
به کاهش ترس و استرس آدمها کمک کنه
و فضا رو برای همدلی بیشتر آماده نگه داره.
اینا کمهزینهترین، ولی مؤثرترین کارهاییان که یه مدیر میتونه تو این شرایط برای حفظ آیندهی تیم و مجموعهای که براش کار میکنه انجام بده.
اگر مدیر هستی و یه گوشهی این مملکت داری کار میکنی، لطفاً برای این هدف تلاش کن.
اگر عضوی از یه تیمی، نسبت به شرایطت آگاه باش و بدون این چیزا، چیزای کوچیکی نیستن. اینا رو از مدیرت بخواه.
به امید روزی که خورشید، وسط سفرههامون طلوع کنه، در حالی که قلبهامون گرمه و دستهامون پر.
