زندگی، مسیرِ مستقیم و همواری نیست. وقتی تصمیم میگیری از حاشیه امن خودت بیرون بیایی و برای رویاهایت بجنگی، درست در همان لحظه، اولین سنگاندازیها شروع میشود. این سنگها، همان "نه"هایی هستند که از دهان اطرافیان، دوستان و حتی گاهی صدای درونی خودمان شنیده میشوند.
اولین جملهای که مثل پتک بر سرِ اشتیاقمان فرود میآید همین است. "تو نمیتونی!" انگار آنها با اطمینانی غیرواقعی، سقف توانمندیهای تو را تعیین کردهاند. حقیقت این است که وقتی کسی میگوید "تو نمیتوانی"، در واقع دارد محدودیتهای ذهنی خودش را برای تو نسخه میکند. آنها چون خودشان هرگز جسارتِ پریدن نداشتهاند، تصور میکنند آسمان برای همه کوتاه است.
این یکی از سمیترین برچسبهایی است که میتواند اعتمادبهنفسِ یک انسان را هدف قرار دهد. این جمله، تلاشی است برای تحقیر کردنِ مسیرِ رشدِ تو. اما یادت باشد: ارزشِ تو در گروِ تاییدِ آنها نیست. تو برای "بودن" و "شدن" به دنیا آمدهای، نه برای اینکه در چارچوبهای تنگی که آنها برایت ساختهاند، جای بگیری.
وقتی به هدفی فکر میکنی که برای دیگران غریبه است، بلافاصله انگِ "توهم" به تو میزنند. آنها میگویند تو در رویا زندگی میکنی چون مسیرِ تو، از دیدگاهِ محدودِ آنها قابل درک نیست. آنها دنیای خودشان را با استانداردهای محدودِ خودشان میبینند و چون تو فراتر از این استانداردها حرکت میکنی، برچسبِ "توهمی بودن" را به تو میچسبانند.
اینها جملاتی هستند که هدفشان گرفتنِ سوختِ موتورِ پیشرفتِ توست. آنها با این جملات میخواهند تو را به سکون دعوت کنند. چرا؟ چون حرکتِ تو، سکونِ آنها را به چالش میکشد. آنها میترسند که تو موفق شوی، چون موفقیتِ تو ثابت میکند که "میشود" و این یعنی آنها سالهاست که در حالِ بهانهتراشی بودهاند.
این یک حقیقتِ محض است: "به قطارِ در حالِ سکون، سنگ پرتاب نمیکنند؛ به قطارِ در حالِ حرکت سنگ میزنند."
وقتی به سمتِ خواستهات حرکت میکنی و سرعت میگیری، طبیعی است که سنگ بخوری. سنگها نشانه این هستند که تو در حالِ پیشرفتی. اگر هیچکس مخالفِ تو نیست، اگر هیچکس تو را مسخره نمیکند و هیچ "نه"یی نمیشنوی، شک کن! شاید هنوز در ایستگاهِ سکون ماندهای.
زندگی آنطور که دیگران فکر میکنند نیست. محدودیتها ساختهی ذهنهای کوچک است. اگر آن ایده، آن هدف و آن شور در ذهنِ تو قرار گرفته، به این دلیل است که "پتانسیلش" در تو وجود دارد. خداوند اگر نمیخواست آن را به دست بیاوری، هرگز اجازه نمیداد در ذهنِ تو متولد شود. آن رویا، یک قراردادِ نانوشته بینِ تو و کائنات است.
هر "نه"ای که میشنوی، یک آزمون برای استقامتِ توست. آنها نمیدانند که تو با هر سنگ، محکمتر میشوی. به مسیرت ادامه بده؛ نه برای اثباتِ خودت به آنها، بلکه برای وفادار ماندن به خودت. تو به آن چیزی که دوست داری میرسی، چون کسی که با قدرت در مسیرِ الهیِ خودش گام برمیدارد، هیچ نیرویی نمیتواند مانعِ شکوفاییاش شود.
دیگر وقتش رسیده که صدایِ بلندِ رویاهایت را جایگزینِ زمزمههایِ منفیِ آنها کنی. تو میتوانی، چون هستی. تو میتوانی، چون میخواهی. تو میتوانی، چون باید به آنجایی که متعلق به توست، برسی.
