ب گمانم همواره نوشتن بهتر از ننوشتن است. حتی آن لحظاتی ک تردید داری آیا نوشته ات چنگی ب دل خواهد زد یا نه باید شروع کنی ب نوشتن.
آن وقت اگر بخت یارت باشد فرشته الهام آن دستت را ک قلم در خود دارد می گیرد و مثل معلم های اول ابتدایی ب نوشتن کلمات هدایت می کند. اما اگر فرشته الهام آن لحظه ب تو عنایت نداشته باشد خودت می مانی و خودت.. ک البته اتفاق چندان بدی هم نیست.. با همان زبان الکن نوشتن ب خودی خود نمیگذارد از احساسات سرکوب شده منفجر شوی.. ذره ذره تو را خالی می کند. کمک می کند راحت تر نفس بکشی.
