آداب قرآن خواندن|قسمت بیست و سوم

آرامشِ روانی، پیش‌شرطِ اصلی برای «حضورِ قلب» است که در بخش‌های اول ذکر شد.

قاری نباید با عجله و در حالی که ذهن درگیرِ معاملات یا مشکلاتِ کاری است، به سراغِ قرآن برود.

این کار، بی‌احترامی به سنگینیِ و قدِ کلامِ الهی است.

اگر آرامشی در درون نیست، بهتر است ابتدا زمانِ دیگری برای اصلاحِ حالِ درونی انتخاب شود.

مانند این که برای مطالعه‌یِ یک اثرِ کلاسیک در کتابخانه، باید فضایِ ذهنی مناسب فراهم کرد.

در قرآن نیز، فضایِ ذهنی، بسیار حیاتی‌تر است.

خشم و غیظ، گوش‌هایِ قلب را می‌بندند.

طمع و آز، دیدگانِ روح را تار می‌کنند.

بنابراین، پاکسازیِ هیجاناتِ منفی، بخشی از آدابِ پیش از قرائت است.

قاری باید به دنبالِ رسیدن به حالتی از «سکونِ مذهبی» باشد.

این سکون، نه به معنایِ بی‌حسی، بلکه به معنایِ تمرکزِ تمام‌عیار بر یک هدف است.

وقتی روح آرام باشد، تلاوت، از نفسِ گرمی می‌گیرد و به تلاطمِ معنا می‌رسد.

این آرامش، به شنونده نیز منتقل می‌شود و فضایی برای خشوع فراهم می‌کند.

پس، آماده‌سازیِ روانی، مقدمه‌یِ اصلی برای یک قرائتِ اثرگذار است.