تلاوت در شبها، زمانی که دوری از هیاهویِ روزمره است، به تجلیِ معنوی کمک میکند.
روزهایِ مبارک مانند ماهِ رمضان، یا شبهایِ قدر، فرصتهایی هستند که تلاوت در آنها از یک عملِ فردی به یک جریانِ جمعی و مقدسی تبدیل میشود.
قاری باید بداند که زمان، خود یکی از ابعادِ اثرگذاریِ کلامِ خداست.
اگرچه قرآن در هر زمانی قابل خواندن است، اما انتخابِ زمانهایِ مناسب، نشان از حساسیتِ قاری به ارزشِ کلام دارد.
این کار، مانندِ انتخابِ زمانِ مناسب برای یک مراسمِ تشریفاتی و باوقار در مدیریتِ فرهنگی است.
استفاده از زمانهایِ مبارک، باعث میشود که قاری با انرژیِ بیشتری به تلاوت بپردازد.
همچنین، این کار به او کمک میکند تا با سنتهایِ اصیلِ عبادی هماهنگ شود.
ادب در اینجا، یعنی شناختِ ارزشِ زمان و تعظیمِ آن برای کلامِ حق.
با این نگاه، قاری تلاوت را از یک کارِ روتین به یک «مراسمِ زمانیِ مقدس» ارتقا میدهد.