آداب قرآن خواندن|قسمت بیست و هشتم

قاری، تنها یک فردِ متعبد نیست، بلکه او یک «سفیرِ کلام» در جامعه است.

ادبِ قاری این است که بداند تلاوتِ او، پیامی فراتر از دیوارهایِ منزل یا مسجد دارد.

او با تلاوتِ خود، نمایی از اخلاقِ قرآنی را به نمایش می‌گذارد.

اگر قاری در تلاوت از آیاتِ عدل و نصرت می‌خواند، اما در رفتارِ اجتماعی‌اش با مردم بی‌عدالتی می‌کند، تلاوت او تضاد ایجاد می‌کند.

این تضاد، اعتبارِ کلامِ خدا را در نظرِ مخاطبانِ غیرمذهبی یا بی‌اعتقاد، خدشه‌دار می‌کند.

بنابراین، مسئولیتِ اجتماعیِ قاری، یکی از سنگین‌ترین آدابِ اوست.

او باید تلاش کند که زندگیِ شخصی‌اش، بازتابی از زیباییِ تلاوتش باشد.

در محیط‌هایِ جمعی، او باید مراقب باشد که تلاوتش باعثِ ایجادِ رانده شدنِ دیگران از فضایِ معنوی نشود.

مثلاً با خودنمایی یا استفاده از تلاوت برای کسبِ مقام و جایگاهِ اجتماعی.

قاریِ واقعی، با تلاوتِ خود، جامعه را به سمتِ خیر و اصلاح سوق می‌دهد.

او با صدایِ خود، بیداریِ اخلاقی ایجاد می‌کند، نه فقط سرگرمیِ صوتی.

ادب در اینجا، یعنی آگاهی از این که «تلاوت، یک عملِ اجتماعی و رسانه‌ای است».

او باید با وقار و متانت، این رسالت را ایفا کند.