آداب قرآن خواندن|قسمت بیست و هفتم

ادبِ قاری این است که بداند تلاوت، فرآیندی است که تمامِ حواسِ او را درگیر می‌کند.

او باید مراقب باشد که حواسش را تنها به «خوب خواندن» یا «خوب شنیدن» محدود نکند.

بصیرتِ قاری در تلاوت، یعنی استفاده از «چشمِ دل» برای دیدنِ حقایقِ پشتِ کلمات.

گوشِ قاری باید در پیِ یافتنِ ظرافت‌هایِ تجوید و زیبایی‌هایِ معنا باشد، نه تنها در دنبال کردنِ نغمه‌هایِ صوتی.

حتی وضعیتِ لمسِ مصحف نیز در این میان است؛ دست‌هایی که با احترام و طهارت، صفحه را ورق می‌زنند.

قاری باید سعی کند تمامِ حواسِ خود را در یک «نقطه تمرکز» واحد قرار دهد: کلامِ خدا.

اگر حواسِ او به دنبالِ عواملِ بیرونی (مانندِ تماشایِ محیط یا شنیدنِ صداهایِ مزاحم) پراکنده شود، تلاوت از کیفیتِ خود می‌افتد.

این «یکپارچگیِ حسی»، همان چیزی است که به تلاوت، قدرتِ نفوذ می‌بخشد.

در واقع، ادب در تلاوت، یعنی مدیریتِ حواس برای خدمت به روح.

قاری باید مانندِ یک نگهبان، از حواسِ خود در برابرِ مداخلاتِ دنیوی محافظت کند.

با این کار، او می‌تواند به همان مرحله‌ای برسد که تمامِ وجودش، در حالِ «خواندن» است.