آداب قرآن خواندن|قسمت بیست و پنجم

خداوند می‌خواهد انسان را میانِ دو حرکتِ «بیم» و «امید» نگاه دارد تا همواره در مسیرِ اصلاح باشد.

قاری، به عنوانِ پیام‌آورِ این توازن، باید خودش نیز در این میان باشد.

اگر قاری در تلاوت خود، تنها بر ترس یا تنها بر امید تأکید کند، در واقع تصویرِ ناقصی از کلامِ خدا ارائه می‌دهد.

ادب در اینجا، یعنی رعایتِ «میزان‌گری» در بیانِ حقایقِ الهی.

این توازن، همان چیزی است که باعث می‌شود تلاوت، هم اثرگذار باشد و هم تداوم‌بخش.

با رعایتِ این اصل، قرآن، همان درمانِ شفابخشِ روان خواهدمبارک

قرآن، کلامی است که در زمان‌هایِ خاصی از سال و شب، معنایی مضاعف می‌یابد.

ادبِ قاری این است که از فرصت‌هایِ زمانی که با وحی و سنتِ پیامبر گره خورده است، بهره ببرد.

تلاوت در ساعاتِ سحرگاه، زمانی که جهان در سکوت است و ذهن‌ها در تازه‌ترین حالت خود هستند، فضایی بی‌نظیر فراهم می‌کند. بود.