آداب قرآن خواندن|قسمت بیست و چهارم

قرآن، کتابِ «بیم و امید» است؛ کتابی که میانِ لرزشِ از ترس و پروازِ از امید، تعادل برقرار می‌کند.

ادبِ قاری این است که در تلاوت، این توازن را حفظ کند و به یکی از دو سو متمایل نشود.

اگر آیاتِ مربوط به عذاب و جزا را می‌خواند، نباید چنان در ترس غرق شود که از رحمتِ خدا ناامید گردد.

و اگر آیاتِ مربوط به مغفرت و رحمت را می‌خواند، نباید چنان در امید غرق شود که از عظمتِ خدا و ضرورتِ عمل غافل گردد.

این دو قطب، دو بالِ پروازِ روحِ مؤمن در پرتوِ قرآن هستند.

قاری باید بتواند این «تعادلِ درونی» را در لحن و احساسِ خود منعکس کند.

در تلاوتِ آیاتِ انذار، صدا باید هشداردهنده و بیدارگر باشد، اما نه به گونه‌ای که روح را در ناامیدیِ مطلق فرو ببرد.

در تلاوتِ آیاتِ بشارت، صدا باید آرام‌بخش و مژده‌دهنده باشد، اما نه به گونه‌ای که باعثِ غفلت و خودپسندی شود.

این توانایی، نیازمندِ درکِ عمیق از فلسفه‌یِ تربیتیِ قرآن است.