بزرگترین خطری که گریبانگیرِ قاری و اهلِ علم میشود، «عُجب» یا خودپسندی است.
وقتی انسان با تلاوتِ زیبا، احساسِ برتری بر دیگران میکند، در واقع از ذاتِ قرآن دور شده است.
ادبِ تلاوت، یعنی برخورد با کلامِ خدا با نگاهی از پایین به بالا، نه نگاهی از بالا به پایین.
قاری باید بداند که زیباییِ صوت یا مهارت در تجوید، موهبتی از سویِ پروردگار است، نه تواناییِ شخصی.
او نباید از مهارتِ خود، برای جلبِ توجه یا کسبِ شهرت استفاده کند.
کوتاه اما زیبا.
