تلاوتِ بدونِ تدبر، مانندِ راه رفتن در باغی است که گلها را نمیبینید.
خداوند بارها در قرآن پرسیده است: «أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ»؛ چرا در قرآن نمیاندیشند؟
تدبر یعنی پشتِ کلمات را دیدن و به دنبالِ حکمتهایِ نهفته در آن گشتن.
این ادب، مرحلهای بالاتر از خواندن و حتی حضورِ قلبِ صرف است.
قاری باید در پایانِ هر آیه یا سوره، لحظهای مکث کند و به پیامِ آن بیندیشد.
این آیات چه حقیقتی از هستی یا صفاتِ خداوند را برایم آشکار میسازد؟
آیا در زندگیِ شخصی، در مدیریتِ کتابخانهها یا ارتباطاتم، درسی در آن هست؟
تدبر یعنی پیاده کردنِ قرآن بر صفحه ذهن و منطبق کردنِ آن بر واقعیتهایِ زندگی.
بسیاری از مفاهیمِ قرآنی در نگاهِ اول ساده به نظر میرسند، اما دریایی عمیقند.
با تدبر، قاری متوجه میشود که قرآن هر روز حرفِ تازهای برای گفتن دارد.
شما رئیس اداره هستید؛ تدبر یعنی هر آیه را یک راهکارِ مدیریتی برای خود ببینید.
اگر میخوانید «وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ»، یعنی مشورت در کارها، دستورِ الهی است.
تدبر باعث میشود که انسان از یک خواننده، به یک عملکننده تبدیل شود.
اگر تلاوت کردید اما تغییری در فکر یا رفتارِ شما ایجاد نشد، در تدبر نقص داشتهاید.
برایِ تدبرِ بهتر، از تفاسیرِ معتبر و روایاتِ اهلبیت (ع) بهره بگیرید.
اما فراموش نکنید که اول باید با خودِ قرآن خلوت کنید و بعد به سراغِ تفاسیر بروید.
تدبر، موتورِ محرکِ ایمان است که آن را از رکود و کهنگی نجات میدهد.
قاریِ متدبر، به تدریج صاحبِ بینشی الهی میشود که دیگران از آن بیبهرهاند.
هر چه بیشتر بیندیشید، درهایِ بسته فهمِ قرآن بیشتر به رویتان گشوده میشود.
تدبرِ در قرآن، بزرگترین عبادتِ فکری است که پاداشش معرفتِ حقیقی است.
آن را در حینِ تلاوت و پس از آن به عنوانِ بخشی از برنامه قرار دهید.
اینگونه است که کتابِ خدا در ذهن و روحِ شما جاری و ساری میگردد.
تدبر، ادبِ عقل در برابرِ وحی است و قاریِ عاقل، هرگز از آن غافل نیست.
با اندیشیدن، قرآن از یک کتابِ مقدس، به یک سبکِ زندگیِ نورانی تبدیل میشود.
