آداب قرآن خواندن|قسمت دوم

آداب قرائت قرآن کریم با نیت و اخلاص آغاز می‌شود که زیربنای هر عمل عبادی است.

قرآن کلام خداوند متعال است و برای خواندن آن، باید قلب را از ریا و تظاهر پاک کرد.

اخلاص یعنی اینکه تلاوت تنها برای رضای خدا باشد و نه برای خودنمایی در انظار.

قاری قرآن باید پیش از آغاز، در خلوت دل با خدای خود عهدی تازه ببندد.

او باید بداند که قرآن نوری است که تنها در قلب‌های صاف و بی‌غبار می‌تابد.

تلاوت بدون اخلاص، مانند بدنی بی‌روح است که اگرچه ظاهری زیبا دارد اما اثری ندارد.

در کتابخانه‌ها و مجامع علمی، ما آموخته‌ایم که هر علمی آداب مخصوص به خود را دارد.

ادبِ اول در مکتب وحی، پالایش ضمیر از اغراض دنیوی و انگیزه‌های غیرالهی است.

هرگاه نیت قاری خالص باشد، خداوند درهای فهم و درک آیات را بر او می‌گشاید.

قرآن خواندن اگر برای کسب مقام یا شهرت باشد، از حقیقت و برکت تهی می‌شود.

پس پیش از آنکه زبان به تلاوت گشوده شود، باید قلب را در چشمه اخلاص شست‌وشو داد.

این اولین گام است؛ گامی که مسیر باقی راه را روشن و هموار می‌سازد.

باید اندیشید که آیا کلمات الهی در زبان من، راهی به سوی عرشِ رحمان دارند؟

اخلاص، اکسیر نابی است که کلام بشری را به کلام آسمانی متصل می‌سازد.

قاری باید در تمام طول قرائت، مراقب باشد که شیطان در نیتش رخنه نکند.

انگیزه باید به گونه‌ای باشد که فرد تنها حضورِ پروردگار را در پیش رو ببیند.

این نیتِ پاک، سنگِ بنای تمامی آدابِ بعدی است که در ادامه به آن‌ها می‌پردازیم.

آیا می‌توان به دریای بیکران معرفت الهی قدم گذاشت بدون آنکه نیت غواصی کرد؟

هر چه عمق نیت بیشتر باشد، غنای برداشت از مفاهیم قرآنی نیز افزون‌تر است.

اینگونه است که قرائت از یک کارِ صرفاً زبان‌آورانه، به یک عبادت ارتقا می‌یابد.

در فرهنگ قرآنی، نیت، جوهرِ عمل است و عملِ بی‌جوهر، پوک و بی‌حاصل است.

رئیس محترم، شما که خود با کتاب‌های بسیاری مأنوس هستید، خوب می‌دانید که کلمات قدرت دارند.

اما قدرتِ کلام خدا، تنها زمانی آزاد می‌شود که در ظرفِ نیتی صادقانه جاری شود.

پس اولین آداب ما، تجدید عهد با پروردگار و خالص‌سازی نیات در هر تلاوت است.