آداب قرآن خواندن|قسمت سوم

پس از نیت و اخلاص، طهارت ظاهری دومین گام برای ورود به حریم قرآن است.

قرآن کلامی پاک است و جز پاکان کسی نباید به حقیقت و مسّ آن دست یابد.

وضو گرفتن پیش از تلاوت، سنتی است که بر اهمیتِ این عملِ الهی تأکید دارد.

این وضو، نه فقط پاکیزگی پوست، بلکه نوعی آمادگی روحی برای حضور است.

همان‌طور که برای دیدار با بزرگان ظاهری، خود را می‌آراییم، برای لقای کلام خدا نیز لازم است.

مسواک زدن و پاکیزه کردن دهان از جمله آداب ظاهری است که بسیار بر آن توصیه شده است.

خوش‌بو کردن دهان، نشان‌دهنده احترام و تکریمِ کلماتی است که از دهان خارج می‌شود.

خداوند متعال زیباست و زیبایی را دوست دارد، به ویژه در عبادات و قرائت.

جسمِ پاک، آینه‌ای است برای بازتابِ انوار کلامِ قدسی که بر زبان جاری می‌گردد.

در بسیاری از روایات، دهانِ قاری قرآن به راهِ خروج فرشتگان تشبیه شده است.

پس سزاوار است که این مسیر، پاک و مطهر نگاه داشته شود تا کلام خدا معطر گردد.

علاوه بر وضو، پوشیدن لباسِ تمیز و آراسته نیز از آدابِ ظاهری قرائت محسوب می‌شود.

این ظواهر، نوعی انضباطِ درونی را در قاری ایجاد می‌کند که او را به ادبِ تلاوت می‌رساند.

همان‌طور که کتابخانه‌های ما باید پاکیزه باشند تا محیطی برای دانش شوند، وجود ما نیز چنین است.

طهارت ظاهری، مقدمه‌ای برای طهارت باطنی و دریافتِ فیوضاتِ بیشتر از آیات است.

نورِ قرآن در وجودِ کسی که به طهارت اهمیت می‌دهد، درخشش و جلاء بیشتری دارد.

این اهمیتِ به طهارت، نشان‌دهنده میزانِ معرفتِ قاری به عظمتِ کلامِ آفریدگار است.