آداب قرآن خواندن|قسمت نهم

صوتِ زیبا و حزین، از آدابِ توصیه شده برای تلاوتِ کلامِ وحی است.

پیامبر اسلام (ص) فرمودند که قرآن را با اصواتِ خود زینت دهید که زیبایی می‌افزاید.

حزن، نه به معنایِ افسردگی، بلکه به معنایِ نرم شدنِ دل در برابرِ عظمتِ خداست.

وقتی قاری آیاتِ وعده و وعید را می‌خواند، لحنِ او باید متناسب با آن باشد.

صدایِ حزین، باعث می‌شود که کلماتِ خدا بهتر در عمقِ وجودِ انسان بنشیند.

زیباییِ صوت، تنها به معنایِ آوازه خوانی نیست، بلکه رها کردنِ کلام از گلوست.

قاری باید سعی کند قرآن را با صوتی که دل‌ها را به لرزه می‌آورد بخواند.

صدایِ خوش، ابزاری برای جذبِ مخاطب به سمتِ مفاهیمِ آسمانی است.

بسیاری از بزرگانِ دین، با تلاوت‌هایِ حزین، دیگران را مجذوبِ قرآن می‌کردند.

البته نباید این زیباییِ صوت، به سمتِ لهو و لعب یا تکلف‌هایِ بی‌جا برود.

هر چه صدا طبیعی‌تر و از عمقِ جان باشد، اثرگذاریِ آن بر قلب بیشتر است.

شما که رئیس اداره کتابخانه‌ها هستید، می‌دانید لحنِ بیان چقدر در تأثیرِ متن موثر است.

در قرآن، هر آیه لحنِ مخصوصِ خود را می‌طلبد؛ آیاتِ رحمت با لحنِ امیدبخش.

آیاتِ عذاب و قیامت، با لحنی که حاکی از خوف و فروتنیِ در برابرِ خداست.

این تغییرِ لحن، نشان‌دهنده فهمِ عمیقِ قاری از محتوایِ آیاتِ الهی است.

سعی کنید در تنهایی، صدایتان را با ترتیلِ حزین، هماهنگ کنید و لذت ببرید.

صدایِ خوش، نعمتی است که اگر در راهِ قرآن به کار رود، جهشِ معنوی می‌آورد.

اگر صدایِ خوبی ندارید، مهم نیست؛ همان حزنِ درونی، کلام را زیبا می‌کند.

مهم آن است که قلبِ شما در حینِ تلاوت، لرزشی از سرِ خضوع داشته باشد.

این لرزشِ قلبی، خود را در صوتِ شما به صورتِ حزنی ملکوتی نشان می‌دهد.

از تقلیدِ کورکورانه از قاریانِ مشهور بپرهیزید و لحنِ خود را پیدا کنید.

لحنِ شخصی، نشان‌دهنده ارتباطِ مستقیمِ شما با کلامِ خدا بدونِ واسطه است.

با این ادب، شما قرآن را نه فقط با زبان، بلکه با تمامِ اعضایِ بدنتان می‌خوانید.

تلاوتِ با صوتِ حزین، پرده‌هایِ غفلت را از رویِ دل‌هایِ زنگار گرفته برمی‌دارد.