آداب قرآن خواندن|قسمت نوزدهم

اگر تلاوت باعث شود فرد در دل خود احساسِ «صاحبِ حق» یا «عالمِ برتر» کند، آن تلاوت، جانی ندارد.

تواضع در تلاوت، یعنی خواندنِ آیات با حسی از نیاز و درمان‌طلبی.

قاری باید مانندِ فردی که در برابرِ پادشاهی بزرگ ایستاده، با بیم و امید و فروتنی رفتار کند.

هر چقدر دانش و مهارتِ قاری بیشتر شود، باید فروتنیِ او نیز بیشتر گردد.

همان‌گونه که در مدیریتِ فرهنگ، بزرگترین مدیران، متواضع‌ترین افراد هستند، در تلاوت نیز چنین است.

خودپسندی، حجابی است که مانعِ دریافتِ نورِ آیات می‌شود.

وقتی قلب با غرور پر شود، دیگر ظرفیتی برای پذیرشِ هدایتِ آیات نخواهد داشت.

قاری باید همواره در دعا، از خود بخواهد که تلاوتش را از نیت‌هایِ ناپاک پاک گرداند.

اگر در حینِ تلاوت، احساسِ لذت از «خوب خواندن» کردید، بلافاصله آن را به «لذت از عظمتِ کلام» تبدیل کنید.

یعنی به جای تمرکز بر صدایِ خود، بر بزرگیِ سخنی که می‌خوانید، تمرکز کنید.

تواضع، باعث می‌شود که تلاوت، از یک نمایشِ فردی به یک تجربه‌ی جمعی و معنوی تبدیل شود.

آدمی که متواضع است، با هر آیه، گویی برای اولین بار است که آن را می‌شنود و می‌فهمد.

این «تازگیِ درک»، از ویژگی‌هایِ اهلِ معرفت است.

پس با تواضع، به درگاهِ کلامِ حق وارد شوید، نه با غرورِ مهارتِ خود.

زیباییِ واقعی در تلاوت، در آن است که شنونده، به جایِ شما، خدا را ستایش کند.