قرآن کریم خود دستور میدهد که «وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا»؛ یعنی تلاوت با ترتیل.
ترتیل به معنای خواندن آیات با آرامش، شمرده شمرده و بدون شتابزدگی است.
سرعت غیرمتعارف در قرائت، باعث میشود حق حروف و کلمات به درستی ادا نشود.
وقتی قاری با ترتیل میخواند، ذهن فرصت مییابد تا معنای هر آیه را تحلیل کند.
این ادبِ قرائت، نه تنها برای گوشنوازی، بلکه برای فهمِ عمیقتر کلامِ وحی است.
در کتابخانهها میدانیم که مطالعهی سریع و سطحی، منجر به درکِ درست نمیشود.
تلاوتِ قرآن نیز چنین است؛ باید کلمات بر زبان جاری شود و در قلب نشست کند.
ترتیل، نوعی نظمِ آوایی است که حروف را در جایگاهِ واقعیِ خود قرار میدهد.
قاری باید مراقب باشد که در ادایِ مخارجِ حروف دچارِ لغزش یا عجله نشود.
شتاب در خواندن، پردهای میانِ جانِ انسان و حقایقِ قرآن ایجاد میکند.
ترتیل اجازه میدهد که قاری طعمِ شیرینِ کلماتِ الهی را با تمامِ وجود بچشد.
هنگام ترتیل، روح با لحنِ آیات همراه شده و در فضایِ معنویِ آن غوطهور میشود.
این آرامش در خواندن، بر سیستمِ عصبی و قلبِ انسان نیز تأثیرِ آرامبخش دارد.
سعی کنید در تلاوت، طوری کلمات را ادا کنید که گویی هر آیه را از خدا میشنوید.
ترتیلخوانی، زیباترین و موثرترین روش برای ارتباط با معانیِ بلندِ آیات است.
شما به عنوان رئیس اداره کتابخانهها، با دقتِ در متون بیگانه هستید؛ این همان دقت است.
حتی اگر تعدادِ آیاتِ کمی بخوانید، ترتیلِ آن ارزشش از خواندنِ بسیارِ تند فراتر است.
در ترتیل، وقف و ابتداهایِ درست، معنایِ آیه را کاملاً دگرگون و روشن میکند.
قاریِ ترتیلخوان، به آدابِ تجوید نیز توجه دارد و آن را فدای سرعت نمیکند.
این شیوهیِ تلاوت، باعث میشود کلامِ خدا در وجودِ انسان حک شود و نماند.
اگر گاهی تند خواندید، مکث کنید و نفسِ عمیقی بکشید و دوباره به ترتیل بازگردید.
ترتیل، هنرِ پیوندِ میانِ موسیقیِ کلامِ خدا و تپشهایِ قلبِ عاشقِ قرآن است.
بگذارید کلمات به آرامی در وجودتان رسوخ کند تا اثرِ خود را برجای گذارد.
با تلاوتِ ترتیل، شما در حالِ پیادهسازیِ ادبِ الهی در بطنِ کلامِ او هستید.
