پیش از آغازِ تلاوت، خداوند به بندگانش دستور داده است که از شیطان به او پناه ببرند.
«فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ» فرمانی صریح و روشن است.
شیطان همواره در کمینِ قاریِ قرآن است تا ذهن او را به بیراهه بکشاند.
تلاوتِ قرآن، نوری عظیم است که شیطان تابِ دیدنِ آن را در وجودِ انسان ندارد.
او میکوشد با القای افکارِ پریشان یا وسوسههایِ گوناگون، این نور را خاموش کند.
استعاذه یعنی گفتنِ «اعوذ بالله من الشیطان الرجیم» با صدایی رسا و باوری قلبی.
این کلمات، سپری مستحکم در برابرِ وسوسههایِ شیطانِ رانده شده از درگاهِ حق است.
با استعاذه، قاری اعلام میکند که تنها پناهگاهِ او در مسیرِ درکِ حقایق، خداست.
این پناه بردن، یعنی من به تنهایی تواناییِ مقابله با وسوسههایِ فکری را ندارم.
پروردگارا، خودت حافظِ قلب و ذهنِ من باش تا در این مسیرِ نورانی نلغزم.
استعاذه نوعی اعتراف به ضعفِ خویش در برابرِ دشمنِ قسمخوردهیِ انسانیت است.
بسیاری از قاریان، استعاذه را جدی نمیگیرند و به سرعت از آن میگذرند.
اما این یک ذکرِ کلیدی است که درِ فهمِ قرآن را به رویِ قاری باز میکند.
هرچه این پناه بردن صادقانهتر باشد، نفوذِ شیطان در قلبِ قاری کمتر خواهد بود.
حتی در هنگامِ قرائت، اگر ذهنتان به جایی دیگر رفت، دوباره استعاذه را تکرار کنید.
این تکرارِ هوشیارانه، باعثِ بازگشتِ تمرکز و حضورِ قلب به مسیرِ تلاوت میشود.
