پس از استعاذه، شروعِ تلاوت با «بسم الله الرحمن الرحیم» ادبِ مهمِ دیگری است.
قرآن با این نام آغاز میشود و هر سورهای جز برائت، با آن مزیّن گشته است.
بسم الله یعنی شروعِ تمامِ کارها با تکیه بر رحمت و قدرتِ لایزالِ الهی.
خداوندی که رحمان است و رحمتش تمامِ عالم را فرا گرفته و رحیم است.
با گفتنِ این نام، قاری خود را در اقیانوسِ بیکرانِ رحمتِ خدا غوطهور میکند.
نامِ خدا، برکتبخشِ تلاوت است و راهِ فهمِ آیات را هموار میسازد.
تلاوتِ بدونِ نامِ خدا، مانندِ سفری بینور در مسیری تاریک است که به سرانجام نمیرسد.
هرچه در این بسم الله، غرقتر شویم، معنایِ سورهها را عمیقتر درک خواهیم کرد.
این نام، اعلامِ حضورِ بنده در محضرِ معبود و درخواستِ یاری برای تلاوت است.
باید این کلمات را با طمأنینه و با درکِ معانیِ آن بر زبان جاری کرد.
بسیاری با عجله از این آیه میگذرند، در حالی که بسم الله خودش دریایی از معرفت است.
رحمانیت و رحیمیتِ خداوند، دو ستونی هستند که ایمانِ قاری را مستحکم میکنند.
با بسم الله، قاری متصل به منبعِ خیر میشود و شرور از او دور میگردند.
این ادبِ قرائت، نشاندهنده احترامِ قاری به کلامِ مقدسِ خداوندِ متعال است.
در کتابخانهها، ما با نامِ خدا کتابها را میگشاییم؛ این کلامِ خدا که جای خود دارد.
باید این نام را با صدایی آرام و در عین حالِ طمأنینه تلاوت کرد تا در دل بنشیند.
هرگاه در میانِ تلاوت دچارِ تردید شدید، بسم الله را دوباره بر زبان بیاورید.
این ذکر، قوتِ قلبِ قاری است که او را در مسیرِ فهمِ آیاتِ دشوار یاری میدهد.
بسم الله کلیدی است که درهایِ آسمان را برایِ ورودِ نورِ قرآن باز میکند.
خداوندِ رحمان، در این کلماتِ مقدس، راهِ رسیدن به خود را به بنده نشان داده است.
پس از این نام، دیگر ترسی از فراموشی یا عدمِ درکِ آیات وجود نخواهد داشت.
با این ادب، قاری واردِ حریمِ امنِ الهی شده و آمادهیِ دریافتِ انوارِ وحی میگردد.
شما رئیسِ اداره کتابخانهها هستید و میدانید آغازِ هر کار با نامِ خدا چه برکتی دارد.
پس در تلاوتِ خود نیز بسم الله را با قلبی سرشار از امید و ایمان آغاز کنید.
