آخرین و مهمترین ادبِ قرائت، عمل به آموزهها و دستوراتِ آن در زندگی است.
قرآن برایِ کتابخانه یا طاقچههایِ ما نیامده، بلکه برایِ راهبریِ زندگیِ ماست.
اگر تمامِ آدابِ تلاوت را رعایت کنیم اما در عمل غفلت ورزیم، نفاق است.پس از تلاوت، اگر قرار است نکتهای گفته شود، بهتر است کوتاه، روشن و بدون حاشیه باشد.
سؤال و گفتوگو باید در چارچوب هدف جلسه و فهم آیه رخ دهد.
قاری نیز باید از خواندن با نیتِ خودنمایی در جمع پرهیز کند.
تلاوت در جمع فرصتی است برای تربیتِ روحهای دیگر، نه نمایش توانایی.
شنونده باید بداند که همراهی قلبی با قاری، بخشی از ثواب است.
در تلاوت جمع، مکثها و وقفها باید با آمادگی شنوندگان انجام شود.
چون شنونده در همان مکث، معنا را میگیرد و آمادهی ادامه میشود.
همچنین حفظ نظم و پاکیزگی محیط برای ایجاد تمرکز ضروری است.
اگر جلسه در فضای عمومی است، از رفتوآمدهای بیمورد نزدیک محل تلاوت جلوگیری کنید.
آداب شنیدن یعنی: سکوت، توجه، احترام و رها کردنِ ذهن از امور پراکنده.
قاری باید این فضای احترام را با رفتار خود تقویت کند.
وقتی جمع متوجه هدف جلسه میشود، قرآن اثرش را چند برابر میکند.
بنابراین هم قاری و هم شنونده در عبادت شریکاند و رعایت ادب، امانت هر دو است.
