فردی را تصور کنید که توسط دوستانش درون یک چاه انداخته شده است. او چه انتخاب هایی دارد؟ انتخاب اول این است که عصبانی شود و شروع به تهدید خائنین کند. نتیجه این کار به جز دردسر چیزی نیست. دوستان خائن حتی اگر پشیمان هم شده باشند از بیرون آمدن او می ترسند و وقتی ببینند فرد بیچاره با تلاش کمی خود را بالا کشیده سنگی برایش پرت می کنند تا هم زخمی و ناکار شود و هم دوباره به ته چاه برگردد.
انتخاب دوم چیست؟ انتظار برای نجات دهنده چنانکه برای یوسف پیامبر اتفاق افتاد. به نظر بعید است که این استراتژی هم در کوتاه مدت رخ دهد و یا اگر هم کسی برای کمک بیاید عاقبتی به جز بردگی در انتظارش نباشد.
راه آخر تلاش هوشمندانه و صبوری است. شاید بهتر است بی سر و صدا تلاش کند تا خود را بالا بکشد و گاهی هم به دوستان خائن خود وعده هایی دهد که اگر کمک هم نمی کنند حداقل سنگ اندازی نکنند. شاید وقتی به بیرون چاه رسید توانست انتقام بگیرد ولی احتمالا هرگز نخواهد توانست و مجبور شود تمام وعده هایی که داده بود را هم عملی کند.
این یادداشت را هم بخوانید: این بوی بد از زیر فرش است
اعتراضات سال 1404 از ساختمان علاالدین مرکز فروش و تعمیر گوشی موبایل تهران شروع شد. کسبه این بازار نمی توانستند کالای فروخته شده را جایگزین کنند چرا که وارد کننده و توزیع کننده حاضر نبود جنس بفروشد و حتی حاضر نبود قیمت کالا را اعلام کند تا کسبه بتوانند کالاهایی که در دست شان بود را به قیمت واقعی عرضه کنند. این توقف ضرر سنگینی برای کسبه به حساب می آمد، چرا که آنها موظف به پرداخت اجاره های بسیار سنگین برای مغازه ها هستند و نفع شان در گردش سریع تر سرمایه شان است. توقف تجارت باعث شده بود امکان پرداخت هزینه ها برای مغازه دارها غیرممکن شود و همین موجب تعطیلی و اعتراض آنها شد. و این جرقه ای شد در انبار باروت مردمی که زیر فشار گرانی و ناامیدی از آینده له شده اند.
چرا وارد کننده و توزیع کنندگان چرخ تجارت را متوقف کرده بودند؟ تا چند روز قبل از این اغلب وارد کننده ها برای واردات کالاهای الکترونیکی از دولت ارز با قیمتی به مراتب پایین تر از قیمت بازار دریافت می کردند اما به محض این که کالاها به بازار می رسید قیمت گذاری آن براساس قیمت ارز در بازار آزاد انجام می شد که یعنی سود شیرین حداقل 70 درصدی. چند روز قبل از شروع اعتراضات دولت خبر از حذف ارز ترجیحی و در نهایت تک نرخی شدن ارز داد و سود طلایی از بین رفت. حالا وارد کننده مجبور بود به فکر اصلاح راه و روش تجارت خود بیفتد.
رضا شاه و محمدرضا شاه با وجود تمام انتقاداتی که متوجه عملکردشان است افرادی وطن پرست بودند و توانستند خدمات بی نظیری به کشور ایران کنند. هرچند هر دوی آنها در پایان حکومت خود مورد بی مهری قرارگرفته و مزد تلاش های خود را دریافت نکردند. اما این گذشته درخشان و تلخ حقی برای شاهزاده خارج نشین ایجاد نمی کند.
نلسون ماندلا سال ها مبارزه کرد و بخش بزرگی از عمر خود را در زندان سپری کرد. اما پس از پیروزی با انتخابات به ریاست جمهوری رسید و پس از طی شدن دوره قانونی، قدرت را به حزب مخالف خود داد و در برابر تمام انتقادات شکیبایی کرد. ولیرضا پهلوی در پاریس نشسته است و از مردم می خواهد برای براندازی جمهوری اسلامی قیام کنند و آن هم بدون این که برنامه ای مشخص و عملی برای فردای بدون جمهوری اسلامی داشته باشد.
رضا پهلوی همه این سالها ادعای برنامه ریزی برای ایران بعد از جمهوری اسلامی را داشته است اما حتی یکبار حاضر نشده در نشستی خبری با حضور خبرنگاران بی طرف و حتی رسانه های غربی برنامه خود را به معرض نقد بگذارد. او فقط با خبرنگاران خودی و برنامه های از پیش ضبط شده تهیه می کند.
رضا پهلوی بیش از 47 سال را در خارج از ایران گذرانده است و این سال ها حتی تجربه مدیریت یک کسب و کار کوچک خانوادگی مثل یک رستوران بین راهی را نیز نداشته است، ولی ادعای مدیریت و کمک به ایران برای گذار از بحران را دارد.
نمی توان باور کرد او که سال ها علیه منافع ایران مذاکره کرده است و بودجه های کلان برای این هدف از کشورهای مختلف دریافت کرده، پس از به قدرت رسیدن الویتی غیر از بازپرداخت این بدهی ها و عملی کردن قول هایی که در موضع ضعف داده داشته باشد.
خیلی بعید است که خاندان پهلوی ندانند احتمال پیروزی این اعتراضات بسیار پایین است پس چرا مدام بر این آتش می دمند؟ به نظر می رسد هدف فقط امتیاز گرفتن و دریافت بودجه جدید برای ادامه کسب و کاری به اسم مبارزه برای آزادی باشد. در واقع این یک بازی برد برد برای آنها است. اگر فروپاشی رخ دهد که بخشی از آینده ایران خواهد بود و اگر رخ ندهد بخشی از بودجه مبارزات دولت های متخاصم را جذب می کنند. به نظرم کسی که شریک سرنوشت ما نیست نمی تواند رهبر اعتراضات ما باشد.
ایران توسط دوستان خائن خود به درون چاهی سقوط کرده و است و هربار که تلاش می کند بیرون بیایید ذی نفعان و مسببان وضعیت فعلی با سنگ اندازی جلوی او را گرفته و چه بسا باعث سقوط بیشتر او می شوند. راه حل ایران هم مثل همان فرد ته چاه است. او باید دست از تهدید و تلاش برای انتقام جویی بردارد و حتی در صورت لزوم به این خائنین امتیازاتی بدهد تا بتواند از بحران خارج شود. چه بسا بعد از خروج هم به همان رویه ادامه و دهد هرگز فرصتی برای تلافی پیدا نکند.
دوستان خائن ایران سالها است که در ارکان اجرایی و تصمیم ساز و مصلحت سنجی صاحب صندلی هستند و با وجود آنکه هم حکومت و هم مردم به ماهیت این بی وطن های خود فروخته پی برده، ولی به خاطر حمایت ابرقدرت همسایه امکان مقابله با آنها را ندارند.
ایران از زمان فتحعلیشاه با تحت تاثیر مستقیم اروسیه بی رحم و مرموز بوده است و امروز باید آداب تعامل با او را براساس واقعیت ها و نه آرزوها باز تعریف کرد وگرنه سرنوشتی مانند آنچه بر اوکراین گذشت منتظر ما خواهد بود.
می گویند در زمان حل مشکلات نباید هیچیک از ذی نفعان را نادیده گرفت و باید راه حلی پیدا کرد تا همه احساس کنند منافع شان برآورده شده است. شاید یکی از بهترین راه حل ها این باشد که ذی نفعانی مثل پهلوی و غیره به جای اینکه بخشی از مشکل باشند بخشی از راه حل شوند. چه بسا انتخابات شوراهای شهر بهترین فرصت برای برداشتن اولین گام ها باشد.
مردم زمانی که ببینند نمایندگان معرفی شده توسط این دسته عملکرد مطلوبی دارند به آنها بیشتر اعتماد کرده و مسئولیت های بیشتری برعهده آنها خواهند گذاشت و اگر ببینند آنها فقط به دنبال ارث پدری و سهم جویی و تسویه حساب هستند آنها را حذف خواهند کرد.
کلید این در بسته و نقشه خروج از این بن بستی که ایران در آن گیر کرده فقط در شورای نگهبان است.
