سوال مهمی است. سلاح اتمی بسازیم یانه.
سالها است هزینه سنگین ساختن سلاح اتمی را پرداخت کرده ایم بدون اینکه داشته باشیم. خب حالا بیایم سلاح اتمی را بسازیم مگر چه میشود!؟
چه سلاح اتمی داشته باشیم چه نداشته باشیم در تحریم هستیم و خواهیم بود. حتی اگر کل هسته ای را هم بدهیم بازهم تحریم خواهیم شد مثلا به بهانه آبی بودن آسمان ایران یا این حقیقت که در جنوب ایران دریا وجود دارد یا گیاهان ایران سبز هستند !
انرژی هسته ای قطعا تنها بهانه هستند و به هر حال غرب میخواهد ما را تحریم کند تا ضعیف شویم و در نهایت به ما حمله کند.
در طول ۲۰۰ سال گذشته ما هرگز با غرب بدی نکرده ایم اما آنها ار بار به بهانه ای بر ما تاخته اند . چه دلیلی داشت در شهریور ۱۳۲۰ به ما حمله کنند ؟ آنها قطعا دشمنیشان را با ما اداما خواهند داد و اگر سلاح هسته ای داشته باشیم کمی در امنیت بیشتر خواهیم بود.
غربی ها انسان های جالبی هستند. ۱۶۰۰ سال پیش اسرائیل را نابود کردند، ۸۰ سال پیش یهودیان رنج کشیده را خاکستر کردند حالا دست باقی مانده یهودیان سلاح جنگی داده اند تا خاورمیانه را به کشتارگاه تبدیل کنند.
من کاری به رابطه اسرائیل با اعراب ندارم. نه عاشق اعرابم نه دشمنی با اسرائیل دارم اما نگران شرارت غرب هستم.
اگر سلاح هسته ای تولید نکنیم غرب به جرم داشتنش به ما حمله خواهد کرد و اگر بسازیم محترمانه از کنار ما خوااند گذشت.
راه چاره بی تعاوت کردن و بی طرف کردن اسرائیل درمورد سیاست های ایران و تولید سلاح هسته ای است.
اسرائیل باید به این درک برسد که ما با آنها کاری نداریم و دشمنشان نیستیم و دلیل تولید سلاح هسته ای دفاع از ایران در برابر ناتو است.
مکانیسم ماشه فعال شد و ربطی به سلاح هسته ای ندارد. کل هسته ای را بدهیم هم مشکل ما و غرب حل نمیشود.
در این سختی های تحمیل شده از غرب من خواندن کتاب موش و پری از نشر سنجاق را توسیه میکنم که در باره آخرین موشهای باقی مانده از جنگ جهانی سوم است. درباره موشی به نام دادو که فکر میکند در دور دست ها جنگل پری ها وجود دارد.
کتاب دیگری هم که معرفی کنم کتاب ؛ بهار، انتشارات نسل روشن است در باره عشق،خیانت و قتل است. درباره پسری که معشوقه اش را میکشد، شاهدخت در اسارت و خواهران جنگجو . این راهم بخوانید
