بر خلاف تبلیغات جمهوری اسلامی ایران نیروهای مسلح بسیار ضعیف و ناتوانی دارد.
بشکلی ضعیف و ناتوان هستیم که حتی کشور های کوچکی مانند امارات و آذربایجان برای ایران شاخ و شانه میکشند.
دیدیم در جنگ ۱۲ روزه آسمان ایران دربست دست اسرائیل افتاد اما چرا ؟
ما دو ارتش داریم که ریز نظر ستاد کل نیروهای مسلح و قرارگاه خاتم الانبیا فعالیت میکنند.
این یعنی مثلا ارتش در داخل خودش انقدر قدرت و استقلال ندارد که تهدیدات را اولویت بندی کند، نقشه بکشد و تجهیزات بخرد.
ارتش باید برود در ستاد کل در دست سپاه با پاسدارها چک و چانه بزند و اگر امثال تصمیم گیرندگان عمدتا پاسدارش صلاح دانستند یک سلاح بخرد.
این یعنی چی ؟ مثلا ارتش میگوید با جنگنده از آسمان دفاع میکند و با همان چنگنده موشک کروز حمل میکند و به دشمن ضربه میزند. یعنی امر حمله و دفاع را به جنگنده میسپارد. اما وقتی فرماندهان ارتش به ستاد کل میروند آنجا پاسدار های ستاد کل چیز دیگری میخواهند مثلا موشک بالستیک برای حمله و پدافند زمین پایه برای دفاع.
اما مشکل این سیستم کجاست ؟ ۱ اینکه ما ساختار منسجم و چالاک نداریم. مثلا در اسرائیل و آمریکا ارتشی ها نقشه میکشند، طراحی میکنند و سازمان رزمشان را مسلح میکنند اما در ایران آیا ارتش بخواهد بعدش آیا سپاه بخواهد و آیا ستاد کل بخواهد و آیا قرار گاه خاتم الانبیا بخواهد یا نه.
یعنی سازمان رزمی ایران دموکراتیک شده. هیچ کجای دنیا ارتش را دموکراتیک نمیکنند ولی در ایران انجام داده اند. هر کجا را دموکراتیک کنند ارتش را نمیکنند ولی در ایران تقسیم قوا انجام شده. و کسی کاری نمیتواند انجام بدهد.
۲ اینکه تصمیم گیرندگان اصلی ستاد کل پاسدار هستند. یعنی ایدوئولوژی ۱۰۰۰ فنی ۰
مثلا مرحوم سلامی از نظر فنی در مرتبه ای بود که کرونایاب مستعان را افتتاح کرده بود !
اغلب تصمیم گیرندگان اصلی ستاد کل نیروهای مسلح و قرارگاه خانم النبیا در طول سال های پیش و حتی کنونی یک شبه سردار شوندگانی بودند که قبل از انقلاب نه سواد درستی داشتند و نه کار نظامی کرده بودند و نه حتی در دهه های بعد از انقلاب شایستگی از خود نشان دادند.
و حالا این ماییم، ایران، دشمن های بسبار و ارتش بی سلاح و ساز برگ.
