از جلسهٔ یکشنبه اگه چیز مهمی بخواهم بهتون بگم اشاره به نقش تولیدات فرهنگی در فروکاستن احساسات نامطلوب و ناپسند اجتماعیست.
یکشنبه جلسهای در مورد ارتباط ژانر وحشت با انسان داشتم که این چکیدهای از نکاتی است که برایم جالب بودند. برای مطالعهٔ بیشتر میتوانید به کتاب ژانر وحشت اثر بریجید چری رجوع کنید.
حالا برویم سر اصل مطلب.
اینجا به صورت اخص، در مورد ژانر وحشت صحبت میکنم. هر چند تعریف ژانر وحشت و اینکه دقیقا به چه تولیدات فرهنگی ژانر وحشت میگوییم کار سختی است ولی اگر فیلمها و داستانهای ترسناک با صحنه های وحشتآفرین و منزجر کننده را در نظر داشته باشیم میتوانیم ادعا کنیم که کارگردانان با برگرفتن از اضطرابات اجتماعی در فیلمهایشان به تخلیهٔ هیجانات منفی کمک میکنند. مثلا فیلمهای زامبی نمونهایست از خود بیگانگی مردمان در قرن معاصر.
این گفتار ما را احتمالا یاد صحبتهای ارسطو دربارهٔ تاثیر هنر به ویژه تراژدی میاندازد. آنجایی که تراژدی منجر به پالودگی احساسی در مخاطبان میشود. در واقع، این تزکیه یا والایش در زبان فروید میتواند همان تصعیدی باشد که تمایلات دگرآزارانه را جراح با اشتغال به حرفهٔ جراحی به نوعی فعالیت جامعهپسند تبدیل میکند.
استفان کینگ معتقد است که احساسات ضد اجتماعی ما هرگز از بین نمیرود و ما همواره نیازمند مجالی برای تخلیهٔ آنها هستیم. پس برای همین است که ژانر وحشت را دوست داریم. اما چیزی که مهمتر است در این یادداشت، نظر او دربارهٔ محافظهکارانه بودن ماهیت ژانر وحشت است. این که فیلمهای ترسناک با تخلیهٔ هیجانات منفی میتوانند آشوب را در جامعه کمتر کند.
به هر جهت، چه تماشای این فیلمها را نوعی تزکیه بدانیم یا نوعی از ارضای مطلوب تمایلات ناپسند اجتماعی، نمیتوانیم انکار کنیم که جمعی از مردم به این فیلمها علاقهمند هستند. شاید شما یکی از طرفداران این ژانر باشید.راستی فیلم ترسناک مورد علاقهٔ شما کدام است؟ من فکر میکنم از دیدن کانجورینگ لذت بردم.
