در سازمانهای سنتی، رخدادهای امنیتی اغلب بهعنوان بحرانهایی ناگهانی و استثنایی تلقی میشوند؛ رویدادهایی که با اضطراب، تصمیمگیریهای شتابزده و گاه مقصریابی همراهاند. اما در رویکردهای نوین مدیریت امنیت، این نگاه جای خود را به دیدگاهی سیستمی داده است که رخداد امنیتی را «ناهنجاری عملیاتی» میداند؛ یعنی انحرافی از رفتار پایه سیستم که باید با روشی ساختاریافته مدیریت شود. این تغییر نگرش، ریشه در فلسفه مدیریت ریسک و چارچوبهایی مانند ISO/IEC 27001 و NIST Special Publication 800-39 دارد که امنیت را بخشی جداییناپذیر از عملیات سازمان تعریف میکنند.
در این چارچوب، هر رخداد امنیتی تحقق یک ریسک شناساییشده یا پیشبینیپذیر است، نه یک پدیده خارقالعاده. بنابراین پاسخ به آن باید مبتنی بر فرآیندهای از پیش تعریفشده، تحلیل داده، ارزیابی اثر و بهبود مستمر باشد. همانگونه که در مدیریت کیفیت، انحراف از شاخصهای عملکرد بررسی و اصلاح میشود، در امنیت نیز رویدادها بهعنوان دادههایی برای ارتقای سیستم تلقی میگردند. این نگاه، امنیت را از حالت واکنشی خارج کرده و آن را به بخشی از چرخه عادی تصمیمگیری مدیریتی تبدیل میکند.
نتیجه چنین رویکردی افزایش بلوغ سازمانی است؛ جایی که رخداد امنیتی نه موجب آشفتگی، بلکه محرکی برای یادگیری و تقویت کنترلها میشود. در این سطح از بلوغ، امنیت نه مانعی برای کسبوکار، بلکه یکی از سازوکارهای پایدارسازی آن است.
