کدِ مهربانی : می‌شه احساسِ خوبو به ربات‌ها یاد داد ؟ قسمت اول

یکی از چیزایی که هوش‌هایِ مصنوعیِ فعلی با همه‌یِ پیشرفته‌بودنشون کم دارن ، «احساساته» . اگه می‌شد احساس رو به صورتِ یه کد به کدهایِ برنامه‌نویسیِ این هوش‌ها اضافه کرد ، اون‌ها از ابزارِ صرف ، به موجوداتی برایِ هم‌زیستی تبدیل می‌شدن . موجوداتی که با یادگیریِ طیفِ گسترده‌یِ احساساتِ انسانی ، می‌تونن هم‌زیست‌هایِ فوق‌العاده‌ای برایِ ما باشن .

در اون صورت ، دیگه آدم‌ها احساسِ تنهایی نمی‌کردن . این به معنایِ قطعِ ارتباطِ آدم‌ها با همدیگه نیست ؛ بلکه ربات‌ها به خاطرِ حافظه‌ای که دارن ، حافظه‌ای متشکل از اطلاعاتِ پیشینی ، مراوده با کاربرانِ مختلف و آموختن از اون‌ها ، می‌تونن روزبه‌روز رشد کنن و کیفیتِ زندگیِ ما و ارتباطاتِ اجتماعی‌مون رو بهتر کنن .

به نظرِ من وقتش رسیده که متخصصان روی «کدِ مهربانی» فکر و کار کنن . چون اگر ربات‌ها از حالتِ خشک و ابزاری خارج بشن و مهربون بشن ، شاید به ما آدم‌ها هم یاد بدن که چطور می‌شه با هم مهربون‌تر بود .