بسم الله الرحمن الرحیم
مرور خاطرات کودکی مثل بغل کردن بچگی هامونه!
ما بچه های دهه پنجاه و شصت بیشتر از دهه های دیگه بچگی کردیم و کنار پدر مادر و فامیل خاطره ساختیم و امروز با یادآوری هر کدوم از اونا لبخند به لب هامون میاد؛ برای ما حتی خاطرات تلخ هم در دل خود شیرینی دارند.
ما بیشتر از همه دهه ها برای پدربزرگ و مادربزرگ خودمون را لوس کردیم و دلامون از قربون صدقه هاشون غنج رفته.
بیشتر از همه دهه ها تو ایوان و پشت بام خوابیدم و از سقف پشه بندهای توری ستاره ها رو دید زدیم و خیالبافی کردیم .
دوره ی ما دوره ای بود که در ختم و عروسی و مسافرت و اسباب کشی و زیارت و مهمونی همه یار و همراه هم بودند کسی منتظر دعوت کسی نبود همه پای کار همدیگه بودند.
دوره ی ما دوره ی عکس های سفید و سیاه و حوض وسط حیاط و باغچه و کوچه های تنگ و خیابانهای خلوت بود.
دوره ی ما برف بود مدرسه هم بود بدونتعطیلی
درس بود و دیکته و مشق شب که خودمون تنهایی از پسش بر میومدیم .
دوره ی ما دوره ی انتظار برای شروع برنامه کودک بود و هر روز برامون تازگی داشت.
تلویزیون و دوتا کانال و برفک و پسر بچه ای که پشت پرده قدم میزد و خانم رضایی و ما و برنامه کودک!
دوره ی ما فرار از خواب بعد از ظهر بود؛
دوره ی ما رادیو بود و جمعه بود و قصه های ظهر جمعه!
دوره ی ما دوره ی ژیان بود و پیکان.
تو هر فامیلی یه نفر بود که پیکان یا ژیان داشت که تو هر مراسمی کار راه انداز بود و قشنگتر از همه وقتی بود که ژیان ماشین عروس می شد؛ پیکان گل زده می شد و عروس و داماد را بوق بوق زنان راهی می کرد.
دوره ما دوره ی خوبی بود و خوب گذشت و خاطراتش باقی ماند.
این روزها خبری از ژیان و پیکان و فولکس نیست و خیابون ها پر از ماشینهای مختلفی هست که هیچ بچه ای از داخلش برای آدم های توی خیابون شکلک در نمیاره حتی دریغ از یک لبخند !
این روزها به جای سگا و آتاری و لذت بردن از بازی، بچه ها و حتی بزرگترها بازی ها رو تا اخر نرسونده میرند سراغ بازی بعدی شاید بدون هیچ لذتی!
این روزا با هوش مصنوعی می تونی بچگیاتو بغل کنی مرور خاطرات کودکی همونقدر دلچسبه مثل بغل کردن بچگیات!
