عادت بد یا فریاد شنیده نشده درون

بسم الله الرحمن الرحیم‌

بسیاری از ما سالها تلاش کرده ایم تا عادتهایمان را تغییر بدهیم بدون اینکه لحظه ای مکث کنیم و از خود بپرسیم

" چرا این عادت در من شکل گرفته است؟"

هیچ کس یک شبه به عادت های نادرست پناه نمی برد؛ پیش از هر رفتار اشتباه زخمی در دل، ترسی در جان و کمبودی در روح شکل گرفته است.

عادت بد در حقیقت فریاد درون ماست که شنیده نشده است .

عادات بد نشانه این است که جایی از درون‌ ما احتیاج به توجه و درمان دارد.

در وجود همه ما یک "منِ مضطرب"

یک "منِ عصبانی" یک "منِ غمگین" و یک منِ امیدوار" وجود دارد و هنر ما در زندگی این است که به موقع صداهای درونمان را بشنویم و احساساتمان را انکار نکنیم.

فهمیدن احساسات و درک آنها نیاز به چندین مهارت دارد:

مهارت ارتباط با خود،

مهارت ارتباط با دیگران‌ و مهارت ارتباط با خدا.

اضطراب به ما می گوید گوشه ای از زندگی نیاز به امنیت دارد، خشم خبر از حقی می دهد که نادیده گرفته شده و غم از فقدانی می گوید که هنوز التیام نیافته است .

هر احساس پیامی دارد که اگر آن را نشنویم برای فرار از آنها به پناهگاههای اشتباه می رویم: یکی به سیگار، دبگری به پرخوری، یکی به غیبت و دروغ، دیگری به فضای مجازی و فردی دیگر به گناه یا هر رفتار ناسالمی که فقط برای چند دقیقه درد درونش را فراموش کند ولی حقیقت این است که هیچ عادت بدی مرهم زخم روح نمی شود.

ما باید مهارت ارتباط با خود را بیاموزیم، بدون ترس و ملاحظه با قلبمان حرف بزنیم و از خودمان بپرسیم " الان‌ چه احساسی دارم؟ چرا این احساس در من ایجاد شده؟ الان نیاز من چیست؟ "

اگر خودم را بشناسم می دانم چه چیزهایی مرا مضطرب می کند، چه انفاقی آتش خشم را در وجودم روشن می کند، چه حرفهایی دلم را می شکند و چه لحظه هایی احساس تنهایی، بی ارزشی و نا امیدی می کنم. چه زمانهایی وسوسه می شوم و چه موقعیت هایی مرا به سمت رفتارهایی می کشاند که بعدها از انجامشان پشیمان می شوم ؛ و این شناخت آغاز نجات است و بعد از آن هر گاه زخم و درد درونم بیدار شود آن را با یک عادت بد بی حس نمی کنم بلکه درمانش می کنم.در ارتباط با دیگران باید بتوانم احساساتم را بدون ترس از قضاوت شدن درست بیان کنم، کمک بخواهم، نه بگویم، ببخشم ، عذرخواهی کنم ، روابط دوستانه ام مرزهای سالم داشته باشد تا در کنار انسانهای سالم قرار بگیرم که مرا به رشد نزدیک تر کنند؛ و مهارت ارتباط با خدا یعنی همواره او را نزدیکترین پناه ، مطمئن ترین تکیه گاه و مهربانترین شنونده بدانیم . هر چه رابطه با خدا عمیق تر باشد آرامشی می گیریم که عادات بد قدرت خود را از دست می دهند.

شاید بزرگترین چالش زندگی جنگیدن با عادت های بد نباشد بلکه آشتی کردن با خود و خدا باشد. هر عادت بد شاخه ای است که ریشه آن از درون‌ ما تغذیه می شود؛ اگر فقط شاخه را ببریم دوباره خواهد رویید اما اگر ریشه را شناسایی و درمان کنیم از اسارت آن عادت بد رها می شویم. یادمان باشد عادت بد نه انتخاب ماست نه دشمن ما و نه نشانه شکست ما، بلکه نشانه این است که بخشی از وجود ما احتیاج به توجه و درمان دارد و ما باید جرئت نگاه کردن به درونمان را داشته باشیم. شاید راز رهایی از بسیاری از عادت‌های بد این باشد که به جای جنگیدن با خودمان، یاد بگیریم خودمان را بفهمیم، درمان کنیم و به خدا نزدیک‌تر شویم.