نامه ایی به پسرم

نامه ای که نوشتنش برای من خیلی سخت و پر از احساس بود.

سلام ،
امروز که دارم این نامه رو برات می‌نویسم، یه کم تو حس و حال خودم غرق شدم، به روزایی فکر می‌کنم که اومدی تو زندگیمون، یا وقتی هنوز قدت به شونه‌م نمی‌رسید. یا حالا که از منم بلندتر شدی و من با یه حسی از غرور و دلتنگی به این روزا نگاه می‌کنم.
می‌خوام باهات حرف بزنم، حرفایی که شاید گفتنش برام راحت نباشه، ولی نگفتنش سخت‌تره. پدرم این وقت رو نداشت که با من حرف بزنه و همیشه درگیر زندگی و هزار گرفتاری دیگه بود.
من و تو از نسلهای متفاوتی هستیم. تو مال یه نسلی هستی که دنیا رو جور دیگه‌ای می‌بینه. ماها شاید نتونستیم دنیایی که لیاقت شماها رو داره بسازیم. شاید حتی راه رو براتون سخت‌تر کردیم. ولی تو و هم‌نسلی‌هات، از ما قوی‌تر و باهوش‌تر هستید. ازت می‌خوام راه ما رو نری و یه آینده بهتر برای خودت و بقیه بسازی.
پسرم، یکی از حسرت‌های بزرگ من اینه که هی آرزوهامو عقب انداختم. همیشه فکر می‌کردم یه روز می‌رسه که فلان کارو می‌کنم، اما اون روز هیچ‌وقت نیومد، پس تو این اشتباهو نکن. اگه آرزویی داری، از همین امروز براش برنامه بریز و یه قدم بردار، حتی اگه کوچیک باشه.
تو هنوز اول راهی و فرصت داری کاری رو انتخاب کنی که بهش علاقه داری. حتی اگه سخت‌تر باشه، ارزششو داره. جوونی‌ت یه گنجه که دیگه تکرار نمی‌شه، پس حسابی ازش استفاده کن.
پسرم بعضی اوقات هم زندگی یه سیلی محکم بهت می‌زنه، شکست می‌خوری، زمین می‌خوری. اینا طبیعیه. فقط یادت باشه انعطاف داشته باش و نشکن. هر زمین خوردن یه درس جدیده و هر بار بلند شدن تو رو قوی‌تر می‌کنه.
دوستاتو با دقت انتخاب کن. آدما رو زندگیت اثر می‌ذارن. کسایی رو دور خودت جمع کن که بهت انرژی بدن و باهاشون حس کنی داری رشد می‌کنی. یادت نره، “نه” گفتن به چیزای اشتباه یعنی “آره” گفتن به چیزایی که برات ارزش دارن.
سلامتیت از همه چی مهم‌تره. از جسم و روحت مراقت کن، بعضی اوقات یه پیاده‌روی، یه کم آرامش، یا حتی یه سفر کوتاه می‌تونه برای ادامه مسیر آمادت کنه، حواست به خودت باشه.
این دنیا مثل یه مزرعه‌ست؛ هر چی بکاری، همونو برداشت می‌کنی. با آدما جوری رفتار کن که دوست داری باهات رفتار کنن. صداقت و شرافتت رو هیچ‌وقت با هیچی عوض نکن. موفقیت و پول وقتی قشنگه که با انسانیت همراه باشه.
یه چیز دیگه هم بهت بگم: تو این دنیا که پر از سر و صداست، یاد بگیر خودتو بشنوی. یه وقتایی بشین با خودت خلوت کن و فکر کن چی واقعا خوشحالت می‌کنه، دنبال چیزی باش که ته دلت حس خوبی بهت می‌ده.
و آخرش، پسرم، بدون که من بی‌قید و شرط دوستت دارم. این خونه همیشه جای امن توئه. اگه زمین خوردی، دستتو می‌گیرم. اگه گم شدی، راهو بهت نشون می‌دم. این قول من به توئه.
آرزوم اینه که وقتی به سن من رسیدی، با یه لبخند گنده به گذشت‌ها نگاه کنی و بگی: «زندگیمو همون‌جوری که می‌خواستم ساختم.»
دوست دار تو.
بابات