وقتی پلتفرمی صدای نقد جمهوری اسلامی و یاد جانباختگان دیماه را حذف میکند، دیگر «بیطرف» نیست؛ شریک تبعیض است.
من بهعنوان یک کنش سلبی، اکانتم را حذف میکنم؛ همانطور که در برابر نمایشهای فرمالیتهی قدرت شرکت نکردم و دیگران را هم به عدم مشارکت دعوت کردم.
میدانم با رفتن، دوستان و نوشتههایی را که برایم عزیزند از دست میدهم، اما در فضایی که سانسور اصل و کرامت قربانی است، ماندن خیانت به خود است.
ویرگول از حضور ما ارتزاق میکند؛ از صدایی که حالا خودش خفهاش میکند.
حتی اگر تفسیر دلبخواهی از «قانون» این حذفها را توجیه کند، من به قانون دیکتاتورمآبانه «نه» میگویم و میروم.
امیدوارم آنان که میمانند، روزی طعم این تبعیض را نچشند.