آبشار نیاگارا را قبلا در تابستان و زمستان دیده بودم ولی این بار علاوه بر دیدنش در پاییز، از جهت دیگری نیز برایمان هیجان انگیز بود. در ماه اکتبر وجود کنفرانسی در شهر نیاگارا ما را دوباره به سوی این آبشار کشاند و این بار تصمیم گرفتیم پاسپورت ها را هم برداریم و برای اولین بار از هر دو سوی کانادا و آمریکا به تماشایش بنشینیم .
بهار و تابستان 2019 را در حالی گذراندیم که نمی دانستیم موجود ناپیدای تاجداری به نام کرونا هم وجود دارد و گمان می بردیم که تاجداران دنیا ، اگر مفید نباشند ؛ دستکم بی خطر هستند و محصور در میان کاخ ها و قوانین سلطنتی شان . اما این کوچکترین تاجدار دنیا ، چنان با ضرب آهنگی سریع بساط تاج و تختش را علم کرد و سلطنتش را بر همه ی دنیا اعلام ؛ که همه ی کشورها و سیاستمداران به سرعت در برابرش، سلاح و سپر انداختند و همگی ناگزیر شدیم به حصر و عزلت نشینی اجباری در حالی که انگشت حیرت به دندان داشتیم و متعجب بودیم از قدرت این پادشاه نوظهور در عصری که گمان می بردیم عصر تکنولوژیست و پیشرفت و امکانات بسیار برای درمان بیماری نه چندان جدی آنفولانزا و البته در آن هنگام نمیدانستم همین بیماری که ناچیزش میپنداشتم هر سال صدها هزار انسان را به کام مرگ فرو می برد. بیش از آنچه که فکر می کنیم کوچکیم و ضعیف .
و آوردن رنگین کمانی از طبیعت به خانه در تابستان سال 2020 که باید در خانه بمانیم و شاهد سایه ی سیاه بیماری و مرگ بر دنیا باشیم .
سایه ی سیاه مرگ بر سر انسان ها و کمی آسایش بیشتر برای طبیعت که باعث میشود حیوانات بیشتری را در همین نزدیکی خانه ببینیم . از روباه و راکون و خرس گرفته تا مرغ مگس خوار و پرنده ی کم پیدای " great blue heron " در فضای پشت خانه که به عقیده ی سرخپوستان ، دیدن این پرنده خوش شانسی می آورد و ما همچنان امیدواریم و منتظرِ شانس خوبی که به گمانم فقط برای بومیان کار می کند و با نژاد آریایی ما قرابتی ندارد .
پرنده ی " گریت بلو " که در دریاچه های بزرگ کانادا زندگی می کنند و عجیب بود که ناگهان سر و کله شان در شهر کوچک ما پیدا شد . دو پرنده ی بزرگی که با بالهای گسترده از روی سر ما گذشتند و شاید به دلیل فصل جفت گیری بود که کمی با هم درگیر به نظر می آمدند و به سرعت هم از حیطه ی دیدمان بیرون رفتند .
