چند روز قبل از شروع سال جدید 2020 ، بار سفر می بندیم به سوی شهر نیویورک برای گذراندن شب سال نو در شهری که بزرگترین شهر آمریکاست ؛ شهری بی خواب که نبض اقتصاد جهان در آن تندتر میزند . ابرشهری چند پاره بین آبها در کشوری که سرزمین آرزوها می نامندش .
با آنکه زمستانِ امسال ، ناجوانمردانه به پاییزمان هجوم برده و هوای دل انگیزش را عرصه ی تاخت و تازی پربرف و طوفانی کرده بود اما؛ دلمان به عقب نشینی دو سه هفته ایش خوش است و امیدواریم که روز سفرمان هم ، زمین و آسمان بی برف باشد . ولی زهی خیال باطل که از دو شب قبل از سفر آلارم هوای طوفانی را دقیقا در صبح روز سفر بر روی موبایلمان میبینیم و چاره ای بجز حرص خوردن نداریم .
از آنجا که پیش بینی هواشناسی برای شروع برف ، ساعت هشت صبح است؛ سحرخیزی پیشه می کنیم تا ساعت هفت آماده ی بیرون رفتن از خانه باشیم و طوفان را در شهرمان قال بگذاریم و زودتر به جاده بزنیم . اما همینکه با ساکها و وسایل از در ساختمان بیرون می آییم ؛ طوفانی پر برف به استقبالمان می آید و بادی شدید با دهن کجی، سوز و سرما را تا عمق جانمان نفوذ میدهد و تا وسایل را در صندوق عقب ماشین جا دهیم و بر صندلی هایمان بنشینیم بر موهایمان برف نشسته و دستانمان یخ زده است. به بخت بد لعنت می فرستیم و سفر را با خواب آلودگی و غرولند آغاز میکنیم در حالیکه حتی تصورش را هم نمی کردیم که طی روزهای بعد چه اخبار مهیب و محیرالعقولی را از سمت ایران خواهیم شنید.
رفته رفته ، برف که بیشتر به دانه های یخ شبیه است شدت می گیرد و اطراف برف پاکن ماشین را می پوشاند و دیدمان را بسیار کم می کند تا آنجا که همسر مجبور می شود ؛ در کنار جاده بایستد و تمیزشان کند. البته باید بدانید که ایستادن در کنار جاده ها در کانادا، فقط در شرایط اضطراری مجاز است .
