چرا بهتر است تند تند موفق نشویم؟

ضربان زندگی
ضربان زندگی

چون خیلی وقت نداریم که همه کارهایی که دوست داریم را انجام بدهیم. بعد مجبور می‌شویم عجله عجله کارها را بکنیم، آن وقت اصلا نمی‌فهمیم داریم چه می‌کنیم. پله‌های موفقیت را تند تند بالا رفتن، به همان اندازه بی‌مزه و حوصله‌سربر است که پله‌های شکست را بی‌معطلی پایین آمدن. حرفم را قبول ندارید؟ بهترین و عزیزترین فیلم تاریخ سینما را با دور تند نگاه کنید. مزخرف‌ترین و گندترین فیلم را هم با همان سرعت ببینید. فرقی می‌کند؟ نه چندان!

چشیدن طعم موفقیت، آن زمانی که با لذت بر روی قله می‌ایستیم و با غرور اطراف را نگاه می‌کنیم معنا پیدا می‌کند. درک لذت، این لذت چه خریدن خانه رویاهایمان باشد یا نوشتن بهترین کتابمان یا پیروزی بر سرسخت‌ترین رقیبمان، فقط وقتی مفهوم دارد که با طمانینه صورت بگیرد. مزه‌مزه شود و بی‌عجله وجودمان را سیراب کند.

نوشته‌های من همیشه ربطی به بهره‌وری در زندگی پیدا می‌کند، این‌بار چطور؟

مسئله این است که همه فکر می‌کنیم بهره‌وری یعنی تند تند همه کارها را کردن و باسرعت بی‌نظیر زندگی کردن و بی‌وقفه مراحل را دو تا یکی طی کردن. اما نظر من کمی فرق می‌کند: بهره‌وری یعنی در یک بار زندگی به اندازه چند زندگی لذت ببریم. کار کردن لذتبخش است؟ موفق شدن لذتبخش است؟ پیشرفت کردن لذتبخش است؟ پس در یک بار زندگی به اندازه چند زندگی از کار کردن لذت ببریم، از موفق شدن یا از پیشرفت کردن لذت ببریم.

لذت بردن یعنی هر چیزی را با ریتم درست و متناسبش تجربه کنیم. فیلم را، موسیقی را، کار را، تفریح را، زندگی را با ریتم درست و متناسبش تجربه کنیم.

نوشته‌های دیگرم درمورد بهره‌وری را به غیر از ویرگول در این صفحه اینستاگرامم پیدا می‌کنید:

@nimasalamian