چطور با «سکس» می‌توانیم «پولدار» شویم؟

یک بار دیگر عنوان را بخوانید. حالا فرض کنید به جای آن، جمله‌ به این شکل بود: چطور با «فرهنگ» می‌توانیم «محبت» را گسترش بدهیم؟

آیا باز هم روی آن کلیک می‌کردید؟

واقعیت این است که رسانه همین کار را می‌کند. یعنی با استفاده از کلمات یا تصاویر مهیج ما را به قلاب می‌اندازد. هیجان، بالاخص هیجان‌هایی از جنس خشم، ترس و شهوت به شدت بر ذهن ما تاثیرگذار است. ذهن باستانی ما برای حفظ بقای خود باید بیشترین توجه را به چیزهایی می‌کرده است که لازم بوده نسبت به آن واکنش نشان دهد. ترس برای گریز از مرگ، خشم برای هجوم و دفاع در برابر دشمن، و شهوت برای آنکه بتواند نسل خود -و در زبان تکاملی، ژن‌های خود- را باقی بگذارد. و این ذهن باستانی ما دقیقا در حال حاضر هم دستاویزی است برای تبلیغات و رسانه تا قلاب خود را در آن بیاویزند و تا حد ممکن توجه ما را جلب کنند.

دنیای سرگرمی مبتنی است بر «اقتصاد توجه». هرآنچه باعث بشود توجه ما جلب شود، کلیک‌های ما را بیشتر کند، مدت زمان ماندگاری ما را در یک صفحه یا استفاده از یک اپلیکیشن بالا ببرد، باعث می‌شود جذابیت زیادی برای اقتصاد توجه داشته باشد. و هیجان به عنوان چاشنی اصلی این اقتصاد هرچه بیشتر مورد استفاده است. رقابت اصلی بر سر این است که کدام رسانه می‌تواند هیجان بیشتری به ماطب عرضه کند تا با سرعت بیشتری او را درگیر کند.

آیا ممکن است مصرف اینچنینی ترکیب‌های هیجان‌زا به مرور باعث بی‌اثری بشود؟ یا ممکن است این مصرف باعث اعتیاد شود؟

درهرحال، چیزی که به بهره‌وری در زندگی ربط دارد این است که حواسمان به این تکنیک‌های اقتصاد توجه باشد. به این قلاب‌هایی که روزانه به سوی ذهن ما روانه می‌شود تا ما را جذب کند. می‌شود خودمان را کمتر در معرضشان قرار دهیم، یا می‌توانیم فکرشده‌تر برای هر کلیکی که می‌کنیم تصمیم بگیریم. اینکه اجازه ندهیم ناخودآگاه غارنشینمان جای ما تصمیم بگیرد. بخش اصلی بهره‌وری زندگی در این است که انرژی و زمانرا بهینه، اندیشیده، و با وسواس هزینه کنیم.

به غیر از ویرگول، نوشته های دیگرم را درباره بهره‌وری و سبک زندگی در اینستاگرامم بخوانید:

@nimasalamian