سیستم اعلام حريق، به مجموعهاي از قطعات الکترونيکي گفته ميشود که وظيفه آشکارسازي حريق در اماکن مختلف را بر عهده دارد. از سيستم ها ي اعلام حريق به طور گسترده در ساختمان ها و اماکن مسکوني و صنعتي استفاده مي شود تا خسارتهاي ناشي از حريق را به حداقل برسانند و همچنين براي اطلاع دادن به ساکنين ساختمان در مواقع بروز حريق از اين سيستم ها استفاده مي شود تا حدالامکان از تلفات جاني جلوگيري شود.
طراحی و نصب سیستم های اعلام حریق یک مجموعه قوانینی دارد که به آن استانداردهای سیستم اعلام حریق اطلاق میشود و باید کاملا رعایت شود
انواع سیستمهاي اعلام حريق
سیستمهاي اعلام حريق به سه گروه آدرس پذير، متعارف و بدون سيم (وايرلس) تقسيم ميشوند که هر يک از اين سیستمها خود به دو گروه خودکار و دستي تقسيم ميشوند .در سيستمهاي دستي، شستي اعلام حريق، تنها منبع تشخيص حريق است. درواقع کار تشخيص حريق در اينگونه سيستمها فقط به انسان سپرده شدهاست و در مکانهايي که انسان حضور ندارد، کاربردي ندارند. بر خلاف اينگونه سيستمها، سيستمهاي اعلام حريق خودکار، وابستگي کمتري به تشخيص انسان دارند. سيستمهاي خودکار، به دو گروه آدرسپذير، و غير آدرسپذير تفکيک ميشوند. در سيستم آدرسپذير، علاوه بر اعلام حريق، محل دقيق وقوع آن نيز مشخص ميشود.
سیستم اعلام حريق آدرس پذير
اصول کشف و تشخيص حريق در سیستمهاي آدرس پذير، مشابه سيستمهاي متعارف است، به جز اين که در اين گونه سيستمها، هر يک از حسگر(Detector)هاي اتوماتيک و يا شستيها داراي آدرس منحصربهفردي هستند که از طريق آن تابلوي کنترل مرکزي قادر به شناسايي و تعيين هر يک از آن هاست. کنترل پنل مرکزي اعلام حريق با استفاده از پروتکلهاي ارتباطي، اطلاعات وضعيت هر يک از تجهيزات اعلام حريق را تجزيه تحليل کرده و در هنگام وقوع حريق و يا خطاا در سیستم محل دقيق آلارم و يا خطا را مشخص ميکند.
در گذشته براي آدرس دهي دتکتورهاي آدرس پذير از کليدهاي دهدهي استفاده ميکردند. بعدها از ديپ سوئيچ ها استفاده شد. اما امروزه از کدي که درون ميکروپروسسور داخلي تجهيز آدرس پذير وجود دارد استفاده ميشود.
