پیش‌داوری یا واقعیت؟ مساله این است


مساله‌ای که اخیرا ذهن من رو درگیر کرده مربوط به ذهنیتی هست که نسبت به دیگران داریم.

نمی‌دونم تا حالا دقت کردید یا نه اما بخش زیادی از روابط ما با دیگران درواقع قضاوت‌ها و پیش‌داوری‌هایی هست که نسبت به اونها داریم .

خود من اغلب اینطورم که قبل سلام کردن به طرف مقابل یه پیش فرض از واکنش اون شخص تو ذهنم دارم و درواقع رفتارم رو برمبنای همون پیش‌فرض تنظیم می‌کنم.

خب گاهی این پیش فرض‌ها درست از آب درمیاد و خیلی وقت‌ها هم تصور آدم خیلی دورتر از واقعیته.

اما بهرحال این تصورات خودش می‌تونه خیلی ناراحتی‌های الکی ایجاد کنه و یا سطح توقعات ما رو از بقیه بالا ببره.

تابحال به این فکر کردید که چند بار قربانی پیش فرض‌های اشتباه شدید؟

آیا راهکار خاصی برای مقابله با این چنین پیش‌داوری‌ها دارید؟